رعایت نکات ایمنی و برخورداری از آموزشهای کافی(آموزشي) 

                                     

   

متاسفانه علی رغم تاکیدات انجام گرفته و نیز اطلاع رسانیهایی که در مسیرهای پر تعدد صعود انجام میشود کماکان کم توجهی و دست کم گرفتن خطرات پیش رو در کوهستان به ویژه فصل زمستان طی هفته گذشته موجب تکرار حادثه گردیده است.

 موارد ایمنی در درجه اول برنامه ریزی صعود مورد توجه قرار داده شود و از هرگونه اقدام به صعود در شرایط غیر مطمئن قویا اجتناب گردد.

     

توان امداد رسانی به گونه است که وقوع حادثه میتواند منجر به ضایعات جبران ناپذیر گردد. بنابراین برای جلوگیری از هرگونه پیش آمد پیش از اقدام به حرکت از عوامل حادثه ساز و خطر آفرین اجتناب نمایید.

    از همراه نمودن افرادی که از آموزش های کافی برای شرکت در برنامه های زمستانی برخوردار نیستند خودداری شود. توصیه میگردد که افراد تیم حداقل از مدرک کاراموزی برف برای شرکت در برنامه های زمستانی برخوردار باشند. سایر آموزشهای مربوط به نقشه خوانی و کار با قطب نما، جی چی اس، کمکهای اولیه ، پزشکی کوهستان، هواشناسی و بهمن شناسی همگی در تامین ایمنی صعودهای زمستانی نقش بسزایی ایفا مینماید و میبایست حداقل نفراتی من جمله سرپرستان و مسولان فنی از آن آگاهی کافی داشته باشند. لازم است گروه ها و باشگاها برنامه ریزی های لازم برای آموزش و نیز بازآموزی اعضا و سرپرستان در نظر گیرند و نکات آموزش دیده با رعایت آن در هر برنامه تمرین گردد.

    ضمن اجتناب از صعود در مناطق حادثه خیز و صعود انفرادی از حضور در برنامه بدون همراه داشتن ابزار و تجهیزات کافی خودداری نمایند. بهمراه داشتن ابزار و تجهیزات تیمی شامل جی پی اس، بی سیم، میل سونداژ، بیل برف و … و برخورداری افراد از آموزشهای لازم در استفاده و بهره بردای از این تجهیزات نمیبایست نادیده گرفته شود.

    در زمان وقوع حادثه ضمن حفظ خونسردی خود در صورت امکان ابتدا نیروهای امدادی(شماره تماس ۱۱۲) را مطلع نموده و با رعایت کلیه نکات ایمنی  تنها در صورتی اقدام به امداد نمایند که خطری مابقی افراد را تهدید ننموده و از اموزشهای کافی و  توانایی لازم در امر امداد رسانی برخوردار باشند. اکیدا توصیه میگردد از رفتارهای هیجان زده و به دور از دستورالعمل های امداد رسانی خودداری گردد.

    پیش از آغاز برنامه کوهنوردی خود آخرین اطلاعات هواشناسی را از سایتهای معتبر مانند http://www.mountain-forecast.com/ دریافت نمایید.

    توصیه های همکاران ستاد اطلاع رسانی و پیشگیری از حوادث کوهستان را جدی گرفته و به آن عمل نمایید.

برداشت از هیئت کوهنوردی استان تهران

                                                     من وكوه


نوشته شده توسط ALIREZARAJABIRAD در چهارشنبه بیستم اسفند ۱۳۹۳ ساعت 12:3 | لینک ثابت |
 

اصول حركت وگام برداري در برف و يخ: 

                                      

در حالت کلی عواملي مانند نوع صعود، ميزان شيب، داشتنيا نداشتن كلنگ ( یا هر ابزار حرکت دیگر) و نوع برف تعيين كننده روش حركت در برف و یخ می باشند. در این تاپیک در صورت لزوم هر كدام از اين عوامل را دسته بندي نموده و روش مربوط به هر نوع گام برداری به طور جداگانه شرح داده می شود.   یادآوری ها  لازم به یاداوری است که حركت در كوه عموما به سه طريق صورت مي گيرد : 

1- تراورس(عبور عرضي :(حركت بين دو نقطه تقريبا هم ارتفاع (به صورت افقي)  

2- زيگزاگ(مارپيچ):حركت بين دو نقطه غير هم ارتفاع با تغيير جهت های متناوب از نقطه شروع به سوي نقطه هدف.

3- مستقيم(عمودي): حركت در راستاي شيب(صعود مستقيم)؛ شامل:صعود با پنجه، صعود با لبه هاي كفش(صعود بغل به شيب)، ساعت 3و ساعت 9(در برف هاي سفت)
 
انواع شيب:  

1- شيب زير 30 درجه: در اين شيب ها مي توان به صورت مستقيم صعود كرد زيرا تقريبا كل كف كفش بر روي سطح زمين قرار مي گيرد و تعادل بدن به خوبي برقرار مي شود.

2- شيب بين 30 و 50 درجه: چون با صعود مستقيم در اين شيب ها كل كف كفش در سطح برف قرار نمي گيرد،انرژي زيادي براي گام برداري صرف شده و خستگي نيز بيشتر مي شود.به همين دليل با صعود به روش زيگزاگ و در نتيجه افزايش طول مسير مي توان ميزان صرف انرژي و خستگي را كاهش داد.

3- شيب بالاي 50 درجه: به دليل اينكه صعود زيگزاگ در اين شيب ها به سختي و با صرف انرژي و زمان بيشتر و تعادل كمتر صورت مي گيرد؛در اين شيب ها صعود به صورت مستقيم انجام مي شود.
 
گام برداری در صعود بدون كلنگ  گام برداری در بالا رفتن بدون داشتن کلنگ عموما و بسته به شرایط مسیر به سه صورت زیر انجام می گیرد:

1- تراورس(عبور عرضي): در شيب هاي كم با لبه ي كناري كفش و در شيب هاي زياد داراي برف سفت با پنجه(نوك) كفش انجام مي شود، در اين حالت بايد از ضربدری شدن پاها جلوگيري کرد.
  2- زيگزاگ(مارپيچ):حركت زيگزاگ را به دو طريق مي توان انجام داد:
الف: پاي سمت كوه به سمت نقطه هدف به صورت زاويه دار با خط افق، زاويه 45 درجه و پاي دره هم به صورت افقي قرار مي گيرد؛ براي ادامه گام برداري پاي دره از پاي كوه بالاتر و جلوتر آمده و به همان صورت افقي روي سطح برف قرار مي گيرد،سپس پاي سمت كوه با همان زاويه 45 درجه گام بعدي را برمي دارد و صعود به همين ترتيب تا آخر ادامه مي يابد.  ب: در اين روش هر دوپا به صورت افقي قرار دارند؛ در هر گام پاي سمت دره كمي جلوتر و بالاتر از پاي سمت كوه قرار مي گيرد.تعويض جهت در زيگزاگ:در برف نرم: پاي سمت دره را مانند روال معمول جلوتر و بالاتر از پاي كوه قرار مي دهيم، سپس پاي سمت كوه را 180 درجه مي چرخانيم به طوريكه پنجه آن رو به جهت جديد حركت قرار گيرد (در اين حالت پنجه ي پاها در خلاف جهت يكديگر قرار دارند)،سپس پاي دره را كه اكنون به پاي كوه تبديل شده تغيير جهت داده و جلوتر و بالاتر از پاي سمت دره قرار و حركت را به همين شكل ادامه مي دهيم.


نكته: تمام اين حركات با لبه هاي كفش صورت مي گيرد.
در برف سفت : براي تعويض جهت در برف سفت ابتدا با پنجه پاي كوه، ضربه اي به برف زده و آنرا در سطح برف قرار مي دهيم،سپس پنجه پاي دره را كنار پاي قبلي قرار مي دهيم. در مرحله بعد پنجه پاي قبلي را كه اكنون به پاي دره تبديل شده در راستاي جهت جديد حركت قرار و پاي بعدي را نيز به طرف جهت جديد قرار مي دهيم و به همين ترتيب تا آخر تكرار مي كنيم.
3- مستقيم (عمودي):حركت مستقيم در برف نرم با پنجه پاها صورت مي گيرد،در برف سفت مي توان براي كاهش خستگي به صورت بغل به شيب و با لبه ي كفش ها عمل صعود را انجام داد، البته تركيب اين دو روش نيز امكان پذير است؛ بدين صورت كه مي توان صعود را با لبه ي داخلي پاي راست و پنجه پاي چپ(روش ساعت 3) و يا با لبه ي داخلي پاي چپ و پنجه پاي راست (روش ساعت 9) انجام داد.

نكته:

1: دقت كنيد كه در اين روش عمل صعود را پاي عمودي انجام مي دهد،يعني پاي افقي نبايد از پاي عمودي بالاتر بيايد.  نكته 2: ضربه پاي افقي بايد به صورت كات دار باشد تا بتواند سطح بيشتري از برف را تراش داده و جاي پاي محكمتري ايجاد كند.  نكته 3: صعود بغل به شيب را ميتوان هم به صورت ضربدري(در هر گام پاي دره بالاتر از پاي كوه) وهم به صورت پلكاني(بعد از اينكه قدم جديد با پاي كوه برداشته شد پاي دره در جاي قبلي پاي كوه قرار مي گيرد) انجام داد.  ضربه هايي كه توسط لبه هاي كفش زده مي شود بايد به صورت آونگي (پاندولي) باشد تا بتواند سطح بيشتري از برف را تراش داده و جاي پاي محكمتري را ايجاد كند.
 
گام برداری در فرود (برگشت) بدون كلنگ:

برگشت مستقيم به سه روش صورت مي گيرد:

1- پشت به شيب: از اين روش در شيب هاي كم استفاده مي شود؛ بدين صورت كه روي بدن به سمت دره قرار دارد، پاها به اندازه ي عرض شانه باز هستند، بدن از سه مفصل مچ پا، زانو و لگن خم شده و حالت نيمه نشسته به خود مي گيرد، گامها را بايد با ضربات محكم پاشنه ها بر روي برف برداشت.هر چه شيب بيشتر باشد بدن بايد حالت نشسته تري داشته باشد تا تعادل بهتر برقرار شود.    2- بغل به شيب: از اين روش در شيب هاي متوسط و زياد استفاده مي شود؛ برگشت با اين روش فقط به صورت پلكاني انجام مي گیرد،يعني پس از اينكه پاي دره يك قدم پايين رفت، پاي كوه در جاي قبلي آن قرار مي گيرد.مي توان براي رفع خستگي جاي پاهاي كوه و دره را عوض كرد.چ    نكته1: در اين روش براي شروع برگشت پاي دره دو جاي پا ايجاد مي كند.  نكته

2: بهتر است براي برگشت از جا پاهاي مسير رفت استفاده كرد تا انرژي کمتری مصرف شده و فرد كمتر خسته شود.  
3- رو به شيب: اين روش در شيب هاي متوسط و زياد استفاده مي شود؛ بدين صورت كه بدن رو به كوه قرار گرفته و پايين رفتن با پنجه هاي پاها انجام مي شود.در شيب هاي زياد دست ها نيز براي تعادل بيشتر بر روي برف قرار مي گيرند.

گردآوری : امین اشرف گنجوئی ( با تشکر از گروه کوهنوردی اماوند کرمان ) 

                                                      من وكوه

نوشته شده توسط ALIREZARAJABIRAD در چهارشنبه بیستم اسفند ۱۳۹۳ ساعت 11:50 | لینک ثابت |

آشنایی با موثرترین روش های حفاظت از مفاصل در برابر انواع آسیب ها: 

                                                

همه ما می دانیم که منظور از مفاصل محل اتصال دو استخوان است و ساختار ویژه آن به ما این امکان را می دهد که زانو، مچ دست و… را خم و راست کنیم.برای اطرفیان خود دست تکان دهیم، سر خود را به اطراف حرکت دهیم . این عملکردهای قابل توجه محصول فعالیت این بخش حساس بدن است و سلامت آن مسلما حائز اهمیت می باشد.بافت نرم مفاصل از جمله غضروف و مایع مخصوص سینویوم در این محل تشکیل لایه ای را می دهند که از سائیده شدن سر استخوان ها در این محل ممانعت به عمل آید. به مرور افزایش سن آسیب پذیری مفاصل بیشتر می شوند و حتی بد نشستن و یا برداشتن بار بیش از اندازه باعث آسیب آن می شود و به این ترتیب التهاب و سایر مشکلات مفاصل بروز می کند.
بهترین روش برای مراقبت از مفاصل حفظ قدرت و سلامت ماهیچه ها، استخوان و رباط ها می باشد و بهترین روش برای رسیدن به این هدف عبارتند از:


۱- مراقبت از وزن مناسب: وزن خود را کنترل کنید . این بهترین کمک برای حفظ سلامت مفاصل شماست. از جمله مهمترین مفاصلی که وزن شما را تحمل می کنند عبارتند از:زانوها، استخوان لگن و کمر. شاید به همین خاطر است که اغلب مشکلات مفصلی نیز در همین نواحی بروز می کند. به موازات افزایش وزن و به مرور زمان فرسودگی مفاصل دو چندان می شود. در حالی که کاهش وزن ، فشار وارد به این نواحی را در حد قابل توجهی کاهش می دهد.

۲- تحرک و ورزش را فراموش نکنید: ورزش موجب کاهش وزن می شود. تحقیقات نشان می دهد که تمرینات ایروبیک باعث کاهش التهاب مفاصل می شود. از طرفی عدم تحرک ، اعتیاد به کامپیوتر و تلویزیون باعث بروز درد مفاصل می شود. عدم تحرک به معنای سفت و سختی مفاصل است. پس تحرک را فراموش نکنید.

۳- تقویت ساختمان ماهیچه ای: ماهیچه های قوی محافظ مفاصل هستند،اگر ماهیچه کافی ندارید و به اندازه کافی قوی نیستند ، به مفاصل ضربه و فشار وارد می کنید ، به خصوص زانوها که باید تمام وزن بدن را تحمل کنند. ورزش های ویژه قدرتی به ساختمان سازی ماهیچه ای کمک به سزایی می کند.

۴- ماهیچه های شکمی و بخش مرکزی بدن را تقویت کنید: اختصاص ورزش های ویژه برای تقویت این بخش لازم است . تقویت ماهیچه های شکمی نیز باعث حفظ تعادل می شود و از آسیب به مفاصل جلوگیری می کند.

۵- محدودیت ها و ناتوانی های خود را بشناسید:بعضی از فعالیت ها و ورزش ها برای بعضی از مفاصل سخت و آسیب رسان است و بنابر این ممکن است بعد از آنجام آن احساس درد کنید. به طور کلی گفته می شود که چنانچه بعد از انجام تمرینات بیش از ۴۵ دقیقه درد در نواحی فعال احساس کردید باید در دفعات بعدی به طور سبک تر و ملایم تر اجرا کنید.این دردها به این معنا است که مفاصل شما بیش از اندازه در هنگام ورزش تحت فشار بوده است و این هدف ما نیست.

۶- مراقب وضع و یا فرم بدن خود باشید.خمیدگی و عدم استواری برای مفاصل خوب نیست. سعی کنید چه در حالت نشسته و چه در حالت ایستاده ، استواری و راست قامتی خود را حفظ کنید.این حالت استوار موجب حفاظت از مفاصل گردن تا زانو می شود. حتی در هنگام حمل اشیا نیز استواری خود را حفظ کنید. مثلا اگر کوله پشتی به دوش دارید روی دو شانه خود وزن آن را توزیع کنید.

۷- از یخ استفاده کنید: یخ نقش به سزایی در کاهش درد مفاصل دارد.از تورم و درد مفاصل می کاهد . اگر در بخش مفاصل دچار زخم و جراحت شدید، از کیسه یخ به مدت کمتر از ۲۰ دقیقه استفاده کنید.البته توجه داشته باشید پارچه یا کیسه قرار داده و روی مفاصل بگذلرید.

۸- تغذیه مناسب: تغذیه مناسب و سالم به حفظ سلامت استخوان ها کمک می کند. در رژیم غذایی روزانه خود به قدر کافی از غذای کلیسم دار تناول کنید. به عنوان مثال ماست، کلم بروکلی و ساده و انجیر سرشار از کلیسم است. بعلاوه ویتامین c در کاهش احتمال پوکی ا ستخوان نقش موثری دارد ، پس از خوردن پرتقال غافل نشوید.


منبع: موسسه علمی پزشکی کوهستان ایرانیان
برگرفته از سايت باشگاه آزادگان 

                                                            من وكوه

نوشته شده توسط ALIREZARAJABIRAD در دوشنبه بیست و هفتم بهمن ۱۳۹۳ ساعت 7:27 | لینک ثابت |

كيت بقاء در كوهستان؛ لازمه همراه در برنامه های کوهنوردی: 

                                      

بي ترديد دست يابي به دانش و مهارت بقا در کوهستان و ديگر محيط هاي طبيعي، بر آموزش هر مهارت ديگري اولويت دارد. در روند آموزش نجات در کوهستان نيز نخستين مهارتي که به نجاتگران مي آموزند توانايي بقا و زنده ماندن در شرايط دشوار محيطي است. پس همان گونه که نجاتگران نخست به مهارت هاي بقاء مجهز مي شوند و سپس فنون جستجو و نجات را فرا مي گيرند،کوه نوردان و ديگر کاربران طبيعت نيز بايد نخست ظرفيت هاي بقاء در محيط هاي طبيعي را به دست آورند و پس از آن به يادگيري تکنيک هاي حرکت در خاک، سنگ، برف و يخ بپردازند. يكي از موارد حائز اهميت حفظ بقاء دركوهستان كيف كمك­هاي اوليه(يا كيت كمك هاي اوليه) و كيت بقاء مي باشد و از آنجا كه کيت بقاء با کيف کمک هاي اوليه تفاوت دارد. در اين مقاله كيت بقاء مورد بررسي قرار خواهد گرفت  .  

 
مقدمه :
با توجه به شرايط خاص و متفاوت كه در ورزش کوهنوردي حاكم است و همچنين حادثه خيز بودن بالقوه محيط کوهستان و عدم دسترسي به مراکز درماني، لازم است تمامي دوست داران اين ورزش دانسته­هاي خود را در مورد اين خطرات و نحوه جلوگيري از آنها و در مرحله بعد درمان صدمات ناشي از اينگونه حوادث افزايش دهند.از طرفي بايد گفت در برنامه هاي کوهنوردي علاوه بر وسايل کمک هاي اوليه، وجود يك کيف بقاء ضروري مي باشد،

کيت بقا (Adventure Kit) بر مبناي محيا کردن خودمان براي بدترين شرايط است. اين جعبه که از نام آن مشخص است براي مواقعي تهيه و در تمامي برنامه ها حمل مي شود که ادامه حيات ما به شکل جدي به خطر افتاده باشد.طراحي براي شرايط خاص و يا سخت چيزي نيست جز پيش بيني چيزي كه ممكن است اتفاق بيفتد و شما را در شرايط سخت قرار دهد و مرحله بندي كردن براي افزايش دادن شانس زنده ماندن. بنابراين ، طراحي به معناي آماده شدن است. آماده شدن يعني داشتن وسايل لازم براي زنده مانــدن و دانستـن اين كه چگونه از آنها استفاده كرد.
طراحي جزئي نگر و دقيق در تمامي شرايط خصوصاً شرايط خاص و سخت بسيار ضروري است. گنجاندن ملاحظات مربوط براي زنده ماندن در طي برنامه كوهنوردي در ضمن طراحي شانس شما براي زنــده ماندن در شرايــط اضطراري را تقويت مي كند. مثلاً اگر وظيفه شما ايجاب مي كرد كه شما در يك محل كوچك و بسته باشيد كه نتوانيد مقدار زيادي بار به آنجا ببريد، طراحي كنيد كه كجا مي توانيد شما كوله پشتي و ساير تجهيزات خود را قرار دهيد. آنها را در جايي قرار دهيد كه مانع خارج شدن سريع شما از محل نگردد و در عين حال آماده استفاده ودست پيدا كردن سريع نيز باشيد.
يك بُعد مهم در طراحي در نظر گرفتن ملاحظات بازدارنده پزشكي است. آماده كردن و حمل نمودن يك كيت بقاء به همان اندازه مهم است كه ملاحظات مطرح شده در بالا. كيت بقاء در بسياري از شغل ها و حرفه ها و همچنين بر اساس موقعيت جغرافيايي تعاريف  خاص خود را داشته و اجزاء تشكيل دهنده آن­ها متفاوت مي­باشد. از جمله كيت بقاء در آتش نشاني، كيت بقاء در امور نظامي،كيت بقاء در سفر، كيت بقاء در خودرو، كيت بقاء در كوهستان، كيت بقاء در كوير.... بايد گفت در تمامي برنامه هاي كوهنوردي نياز به كيت بقاء وجود دارد، طراحي و تجهيز كيت بقاء براي برنامه­هاي  مختلف از يك روزه تا چند روزه و در شرايط مختلف آب و هوايي و جغرافيايي متفاوت خواهد بود، اگر شما بدانيد كه اين كيت ها محتوي چه چيـزهايي هستند،

اين به شـما كمك مي كند تا كيت خود را طراحي كرده و آماده سازيد.حتي كوچــك ترين كيت، اگر درست تهيه شده باشد، وقتي كه با مشكل مواجه مي شويد بسيار باارزش است. قبل از تهيه كيت خود ، به نوع برنامه خود و شرايط حاكم بر برنامه بايد توجه كرد. از آنجا كه يكي از موارد حائز اهميت حفظ بقاء دركوهستان كيف كمك­هاي اوليه(يا كيت كمك هاي اوليه) و كيت بقاء مي باشد و لازم به ذکر است کيت بقاء با کيف کمک هاي اوليه تفاوت دارد،به عبارتي کيف کمک هاي اوليه زير مجموعه يك كيت بقاء كامل مي باشد.لذا ارتقاء سطح علمي و آموزشي کوهنوردان نسبت به طراحي و تجهيز اجزاء اين كيت و چگونگي به­كارگيري و استفاده از ابزارهاي آن از اهميت بسزايي برخوردار است.   
معرفي كيت کامل بقاء:  
کيفي است کوچک که در آن وسايل و تجهيزات مورد نياز و ضروري يک کوهنورد در آن قرار مي گيرد در حقيقت مجموعه­اي است از اجزاء کاربردي و مهم كه هرکدام نقش مفيد و ارزشمندي در اجراي برنامه هاي کوهنوردي دارند (خطر هيچ زماني خبر نمي­كند) . لازم به ذکر است لوازم کيت بقاء حتي المقدور به صورت انفرادي در کوله هر يک از کوهنوردان بايد وجود داشته باشد. چه بسا در بسياري از برنامه ها اتفاق مي افتد که افراد از يکديگر جدا مي شوند و از اين­رو داشتن لوازم انفرادي الزامي مي باشد، همچنين بايد گفت که بعضي از لوازم انفرادي، خاص خود فرد بوده و بر اساس شرايط جسماني و فيزيکي شخص تهيه مي شود که نبايد از تجهيزات کيت  بقاء ديگران استفاده کرد

 
نمايي از اجزاي کيت بقاء
 
 
انتخاب اجزاء و لوازم كيت بقاء
 
 
 
انتخاب اجزاء و لوازم كيت بقاء هرکدام بر اساس تجربه کوهنوردان در طي سالهاي متمادي و طولاني و در ارتفاعات مختلف تحت شرايط گوناگون آب و هوايي و جغرافيايي مختلف صورت گرفته است و با گذشت زمان، صاحب نظران و کارشناسان اين رشته ورزشي اين مجموعه را تکميل تر نموده و با پيشرفت تکنولوژي و آمدن تجهيزات جديد اجزاء آن بروزرساني خواهد شد.  
در تقسيم بندي محتويات اين جعبه معمولا آنها را به چند دسته تقسيم مي کنند:
- تجهيزات ارسال سيگنال (SIGNALING) : مانند سوت، آيينه
- تجهيزات مواقع ضروري ( EMERGENCY DEVICES ): مانند چاقو، کبريت ضد آب، فندک، قطب نما، شمع
- تجهيزان ايجاد جان پناه (SHELTER AND PERSONAL PROTECTION ) : پتوي نجات
- غذا و آب (WATER & FOOD ) : چاي، نمک و شکر بسته بندي شده.
- پزشکي (Medical): چسب زخم
- ساير تجهزات چند منظوره (MISCELLANEOUS & MULTI-PURPOSE ): کاغذ و قلم آب بندي شده، سنجاق قفلي، گيره کاغذ، نايلون بزرگ، طناب نازک، مقداري مفتول نازک
 
اجزاءكيت بقاء:
انتخاب اجزاء و لوازم كيت بقاء هرکدام بر اساس تجربه کوهنوردان در طي سالهاي متمادي و طولاني و در ارتفاعات مختلف تحت شرايط گوناگون آب و هوايي و جغرافيايي مختلف صورت گرفته است و با گذشت زمان، صاحب نظران و کارشناسان اين رشته ورزشي اين مجموعه را تکميل تر نموده و با پيشرفت تکنولوژي و آمدن تجهيزات جديد اجزاء آن بروزرساني خواهد شد. درپايان اين مقاله  ليستي از اين لوازم نام برده شده است .لازم به ذكر است اين ليست مربوط به يك پك پيش بيني شده در برنامه هاي بين 5000 تا 6000 متر به مدت 20 روز مي باشد.  
 
توصيه هاي ويژه
·         آگاه باشيد که خطر هيچگاه خبر  نمي­کند.
·         در آماده سازي كيت خود ، وسايلي را انتخاب كنيد كه بيش از يك كاربرد دارند . اگر شما دو وسيله داريد كه كار يكساني مي كنند ، از يكي از آنها براي كار ديگري استفاده كنيد .
·         وسايل را دولا نكنيد زيرا سبب افزايش وزن و اندازه كيت مي شوند.
·         كيت شما نياز به ارزيابي دارد ، شما فقط به وسايلي نياز داريد كه نياز شما را برطرف مي كنند
·         يك جعبه يا وسيله­اي مي خواهيد كه آن وسايل را در خود نگه دارد . براي اين جعبه شما مي توانيد يك جعبه نظير كمكهاي اوليه يا وسيله مناسب ديگري انتخاب كنيد . اين جعبه بايد :  
ü      ضد آب
ü      به راحتي قابل حمل يا متصل كردن به بدن
ü      قابليت دسترس آسان
·         محيط در انتخاب وسايل مورد نياز در كيت شما نقش اساسي دارد . شما چقدر تجهيزات در كيت بگذاريد ؟ پس شرايط و محيط را از قبل ارزيابي كنيد.  
·         همواره وسايل كيت خود را به صورت لايه لايه بچينيد و مهمترين وسايل را در دسترس قرار دهيد

نويسنده : حميد محمودي - انجمن پزشکی کوهستان ایران 

منبع: هيئت استان خراسان رضوي                             من وكوه

نوشته شده توسط ALIREZARAJABIRAD در شنبه یازدهم بهمن ۱۳۹۳ ساعت 8:29 | لینک ثابت |
آسيب شناسي در ورزش كوهنوردي(آموزشي) 

                                         

جهت بررسي آسيب شناسي در ورزش كوهنوردي و محيط كوهستان لازم است بخشي از آسيب هاي متداول در رابطه با اين ورزش را به اختصار بيان نماييم. آسيب شناسي زيست محيطي، آسيب شناسي اجتماعي و آسيب شناسي كوهنوردي.
 آسيب شناسي محيط زيست:

با مشاهده و نگاهي به اطراف شهر ها، مناطق گردشگري و مسير هاي كوهستاني وجوده انبوه پسماند زباله و تخريب طبيعت خاطر انسان را آزرده مي كند. بي توجهي اغلب مردم و رهگذران و نيز بخشي از كوهنوردان نسبت به آلودگي محيط زيست در



 

مناطق تفريحي و كوهستاني  بدون شك  يك فاجعه زيست محيطي بوده و عواقب آن بشريت را تهديد مي كند. لازم است سازمانهاي مربوطه با فرهنگ سازي و مشاركت مردمي با اقدامات پيشگيرانه در اين خصوص چاره جويي اساسي نمايند.

آسيب شناسي اجتماعي:

بخشي از مردم بخصوص جوانان براي دوري جستن از هياهوي شهري و پناه بردن  به محيط كوهستاني اغلب اوقات بدون آشنايي با منطقه مورد نظر و نداشتن تجهيزات مناسب وارد كوهستان مي شوند و بدليل عدم آمادگي دچار حادثه و خستگي اندام ها گرديده و با خاطري تلخ و آسيب هاي روحي بر مي گردند. اينگونه حوادث براي جامعه پيامد خوبي نداشته و آسيب رواني مخربي در جامعه كوهنوردي بجا مي گذارد.

آسيب شناسي كوهنوردي:

با توجه به اينكه كوهنوردي يك فعاليت ورزش هوازي و داراي ارزشهاي انساني والايي است و بدليل نداشتن رقابت همواره با همدلي و رفاقت همراه مي باشد. كوهنوردان در برنامه هاي صعود و پيشبرد اهداف خود با هم مشاركت جدي و همراهي صميمي داشته و گاهي با جرعه آب و لقمه ناني  قناعت نموده و در تقسيم آن بين همديگر سبقت مي گيرند. آنان هيچ وقت براي دستيابي  و گام نهادن بر قله پيشقدم نشده و همواره با فروتني و تواضع به همراهان و صلابت قله احترام مي گذارند. همچنين كوهستان براي انسان محيطي آرام و انرژي بخش و به او آرامش خاطر مي دهد. با تمام مزايا و شرايط ويژه اي كه در كوهستان براي كوهنوردان مهيا و قابل دستيابي است ولي گاها بدليل بي احتياطي و عدم شناخت كافي از اصول كوهنوردي و نيز عدم استفاده صحيح از تجهيزات و همچنين بي پروايي براي دست يابي به قله ونيز  متوسل شدن به روشهاي خطر ناك باعث ايجاد حوادث و خطرات جسماني مي شوند. آسيب ها ي جسماني گاهي اوقات آني بوده و انسان به خطا و اشتباه خودآگاهي يافته ولي در بعضي مواقع آسيب هاي اندامي به مرور زمان براي انسان خطر آفرين و او را تهديد مي كند. متاسفانه بخشي از كوهنوردان بدليل علاقه مندي و تعصب به  ورزش كوهنوردي و همچنين وجود مزيت هاي آن عوارض و آسيب اندامي را در اين رشته ورزشي انكار مي كنند. بررسي و پژوهش در خصوص وقوع حوادث و بيماري ناشي از ورزش كوهنوردي تخصصي بوده و بر عهده  متخصصان و پزشكان مي باشد. ولي اين مقاله بطور مختصر بر اساس تجارب بدست آمده نوشته شده و بدون شك نواقصي خواهد داشت. يكي از دلايل وقوع آسيب هاي اندامي طولاني بودن تمرينات و برنامه هاي كوهنوردي مي باشد. لازم بذكر است بررسي و بيان آسيب شناسي در ورزش كوهنوردي به هيچ عنوان از ارزشهاي انساني و مزاياي جسمي و رواني اين رشته ورزشي نمي كاهد، بلكه هدف از نوشتن اين مقاله  بازگويي، تاكيد و دست يابي به آگاهي و دانش روز و استفاده بهينه از تجهيزات كوهنوردي بوده و يادآوري آن تاكيد به رعايت اصول ايمني و پرهيز از هر گونه ماجراجوي مي باشد.

آسيب چشمي:

بدليل شدت نور خورشيد در ارتفاعات و همچنين انعكاس آن در هواي برفي مردمك چشم آسيب پذير بوده و ادامه كار و فعاليت سخت و گاهي امكان پذير نمي باشد. اين عارضه در كوه بخصوص در مناطق برفي اتفاق مي افتد و اغلب اوقات موقتي بوده و با استفاده از قطره هاي چشمي مداوا مي شود. براي پيشگيري لازم است از عينك هاي استاندارد UV  و محافظ چشم استفاده شود.

آسيبهاي پوستي:

آسيب ديدن پوست، برجستگي هاي صورت، تركيدن لب و گاها ايجاد لكه هايي در پوست صورت كه گاهي مدت طولاني و اثر آن در محل باقي خواهد ماند. استفاده از پوشش سر و صورت واندام هايي كه در معرض نور خورشيد و سرما هستند و نيز كرم هاي استاندارد براي محافظت از ناحيه سر و صورت توصيه مي گردد.

بهداشت شخصي:

برگزاري برنامه هاي كوهنوردي طولاني مدت و بهداشت شخصي، شستشوي دهان، همچنين كوتاه كردن مو، ناخن انگشتان پا و دست بايد در اولويت قرار گيرد و در صورت عدم بهداشت احتمال وجود بيماري پوستي و قارچ دربعضي از نقاط بدن وجود دارد .

آسيب ديدن سلول هاي مغزي:

كوهنوردي در هيماليا و اقامت طولاني در ارتفاعات 6000 متر به بالا با توجه به توصيه هاي علمي بدليل كمبود تراكم اكسيژن احتمال آسيب پذيري بخشي از اندام هاي بدن بخصوص سلول هاي مغزي وجود دارد. در صورت بروز اين عارضه ضمن درمان بايد سريعا ارتفاع كم كرد و نيز با جابجايي و اقامت در كمپ ها دوره هم هوايي را كامل نمود و حتي الامكان شرايطي فراهم گردد تا كوهنوردان در ارتفاعات بالاتر اقامت كمتري داشته باشند.

كاهش وزن:

در برنامه هاي كوهنوردي طولاني مدت و هيماليا نوردي بدليل دشواري و فعاليت سنگين روزانه به مواد غذايي و انرژي بيشتري نياز است. از طرفي در ارتفاعات بدليل عارضه كم اشتهايي و كم خوري و نيز عدم مصرف مايعات كافي ارگانيسم بدن بسرعت در معرض تهديد و كاهش وزن بوده و براي جبران نيازمندي هاي روزانه چربي هاي ذخيره در بدن به عنوان سوخت وساز مصرف مي شوند. در صورت نرسيدن مواد غذايي لازم پروتئين بدن نيز در معرض خطر و مصرف قرار گرفته و وزن كوهنوردان بسرعت كاهش مي يابد. لازم است با مصرف بموقع و پياپي مواد غذايي كم حجم و مايعات و خوردن غذاهاي مخصوص ارتفاع از كاهش وزن جلو گيري شود .

آسيب ديدن مفاصل:

پياده روي و فعاليت در مناطق كوهستاني بدليل وجود پستي و بلندي و نيز برگشت در مسيرهاي شن اسكي باعث آسيب ديدن مفاصل بخصوص از ناحيه زانو مي شود. لازم است كوهنوردان از مسير هاي عادي تردد نموده و از پريدن پياپي بروي سنگها خودداري نمايند. از انجام هر گونه حركات نمايشي و ماجراجويي بخصوص در پايين آمدن از كوهستان پرهيز نموده و با صبر حوصله و به آرامي گام برداريد. استفاده از باتوم، كفش مناسب، كوله استاندارد و همچنين در صورت امكان با كوله سبك كوهنوردي كنيد. در صورت آسيب ديدن از ناحيه مچ پا و زانو جهت درمان و ترميم آن سريعا اقدام نماييد و با استراحت طول درمان را تكميل كنيد.

بيماري ريوي:

شرايط ويژه جوي در مناطق مرتفع و هيماليا همراه با هواي خشك و سرد همواره براي ريه ها و نواحي تنفسي مضر و منجر به التهاب ريوي شده و بدليل دم و بازدم سريع و ورود هواي سرد به داخل ريه ها باعث سرماخوردگي و عفونت ريوي مي شود. در صورت عدم پيگيري و درمان بموقع  كوهنورد دچار بيماري ريوي (ادم ريوي) مي شود. براي پيشگيري از وقوع اين عارضه ضمن درمان بايد ارتفاع كم كرد.

آسيب قلب:

براي كنترل عملكرد ضربان قلب لازم است ورزشكاران همواره با پزشك مشاوره كرده و در فعاليت هاي ورزشي دقت لازم را داشته باشند. در برنامه هاي كوهنوردي بخصوص قلل مرتفع بدليل فعاليت شديد بدن و كمبود اكسيژن ضربان قلب تشديد شده و لازم است قبل از اجراي برنامه با پزشك مشاوره و چكاب قلب انجام شود. در كوه لازم است با گام برداري يكنواخت ريتم ضربان قلب و گام برداري تنظيم شود. در ارتفاعات بدليل وزن كوله و كمي اكسيژن و فعاليت شديد بدن احتمال افزايش شدت ضربان قلب وجود دارد كه لازم است گامها كوتاه و از بيراهه رفتن پرهيز نماييم و با استراحت هاي بموقع ضربان قلب را كنترل نموده و در صورت عارضه قلبي ضمن توقف كامل با يد سريعا ارتفاع كم كرد. بي توجهي و عدم پيشگيري بموقع باعث ايست قلبي مي شود.

با سپاس از آقاي فرجي پور بابت نگارش اين مقاله

منبع:انجمن پزشكي كوهستان- هيئت استان 

                                                    من و كوه

نوشته شده توسط ALIREZARAJABIRAD در شنبه یازدهم بهمن ۱۳۹۳ ساعت 8:24 | لینک ثابت |

تمرین در ارتفاع كم، برای صعود به قله های بلند: 


انجمن پزشکی کوهستان ایران: وقتی شما با سرعتی بیش از توانایی بدنتان قدم می زنید یا می دوید، به طور قطع اكسیژن بیشتری را نسبت به توانایی بدنتان مصرف می كنید. بر عكس آن در ارتفاع پائین، مقدار اكسیژن مصرفی كمتر از ظرفیت كاری افراد است، زیرا فشار سهمی اكسیژن در محیط بیش از داخل ششها است. در واقع مشكل مصرف اكسیژن در ارتفاعات كاهش فشار سهمی هوا (سهم كمتر اكسیژن) است.


بالا رفتن از شیبی حدود 30 درجه و سرعت 5 كیلومتر در ساعت با حدود 15 كیلوگرم بار در سطح دریا، به مراتب راحت تر از همین میزان فعالیت در ارتفاعات كوه راینر است. درواقع شما كمتر از ظرفیت توانائی بدنتان عمل می كنید.
شكل تمرینات
توانایی دریافت اكسیژن در انسانهای مختلف متفاوت است. ممكن است افرادی یافت شوند كه توانایی بالایی در اكسیژن گیری داشته باشند (همانند شرپاهای هیمالیا) ولی این امر در افراد عادی بسیار كمتر است. باید بدانیم هیچگاه نمی توان این دو گروه را با یكدیگر قیاس نمود و آنها را برابر دانست - حتی اگر در سطح دریا از توان فعالیت یكسانی برخوردار باشند ( و البته نباید نا امید شد زیرا حد دریافت اكسیژن در افراد عادی با تمرین قابل افزایش است).
شاید تعجب آور باشد، اما یكی از بهترین تمرین ها اما یكی از بهترین تمرین ها برای افزایش حجم اكسیژن مصرفی همان كوه پیمایی در سطح دریا بر روی شیبهایی تا حدود 30 درجه با سرعت 5 كیلومتر در ساعت و باری نزدیك به 15 كیلوگرم است. و البته در صورت آمادگی كمتر یا بالاتر رفتن توان بدنی این شرایط قابل كاهش و یا افزایش می باشد.
تمرین ها مناسب مستقیما حجم اكسیژن مصرفی را افزایش می دهد، به شكلی كه شما بهتر می توانید به ارتفاعات صعود كنید و با شرایطی بهتر فعالیتهایی سخت تر را انجام دهید. بهترین نوع تمرینات
برترین شكل تمرین همانا تمرین های هوازی نظیر دویدن و دوچرخه سواری است. این تمرین ها حتی می توانند بر روی ترد میل و دوچرخه های ثابت در منازل انجام شوند. البته اگر تاكنون ورزش مناسبی را انجام نمی دادید، بهتر است فعالیت خود را آرام و در مدت زمان كوتاهی آغاز كنید تا به آمادگی بدنی بهتری برسید.
شما می توانید هر هفته بسته به میزان نیازتان مابین 3 تا 5 روز و در هر نوبت از 30 دقیقه تا 1 ساعت با حدود 70% تا 85% ضربان به تمرین بپردازید.

بهترین راه بدست آوردن حداكثر ضربان كسر سن افراد از عدد 220 می باشد. یعنی یك فرد 24 ساله حداكثر ضربانش باید 196 عدد در دقیقه باشد و 70% تا 85% این حد چیزی نزدیك به 137-167 عدد در دقیقه است.
پس از چند هفته و در صورت رسیدن به آمادگی مناسب بدنی قادر خواهید بود مابین تمرینات خود اقدام به افزایش فشار تمرین در فواصل مشخص به شكل اینتروال نمائید. ضمن آنكه می توانید با افزودن تمرینات با وزنه و كوه پیمایی حد آمادگی خود را به شكل مطلوب تری بالا ببرید.
اینك قادر خواهید بود با افزودن یك روز به عنوان تمرینات تكنیكی شرایط كوهستان را برای خود شبیه سازی كنید. كوه پیمایی، پله نوردی با كوله پشتی، سنگ نوردی در داخل سالن هر یك می توانند مكملهای مناسبی در كنار تمرینات دو و دوچرخه باشند. باید مراقب باشید با افزایش حجم و فشار تمرینات آسیب دیدگی به سراغتان نیاید.
شما می توانید سه ماه یا حتی مدت زمانی بیشتر، پیش از آغاز فصل صعود به قلل مرتفع اقدام به آغاز این برنامه نمائید.
البته به خاطر داشته باشید مهمترین مكمل برای تمرین های مناسب بهره گیری از تغذیه مناسب و یك رژیم غذایی كارا زیر نظر پزشك متخصص است.
برای صعود
اینك فصل صعود به قله های مرتفع فرا رسیده خیلی زود كوه نوردان به كمپ اصلی اوریزابا در ارتفاع حدود 3000 متر می رسند و دوره هم هوایی آغاز می شود. در چنین شرایطی، افرادی كه در سطح دریا زندگی می كنند نیاز به 2 تا 5 روز اقامت در كمپ اصلی جهت هم هوایی دارند. حتی برخی نیاز به مدت زمان بیشتری دارند ولی در كل این میزان تا حدود زیادی نیازها را مرتفع می سازد. در واقع 5 روز ماندن در كمپ اصلی (نه به شكل استراحت مطلق، بلكه بهتر است با صعود به ارتفاع و بازگشت و شب مانی در كمپ اصلی همراه باشد) بهترین شرایط آغاز صعود را فراهم می سازد (این میزان برای افرادی كه در
نزدیك كوه پایه ها یعنی در ارتفاع حدود 1500 متر زندگی می كنند یا تمرینات هفتگی صعود به قلل 3 تا 4 هزار متر را دارند بین 1 تا 2 روز می باشد).
همواره باید این امر را در نظر داشته باشید كه هم هوایی پایه (پیش از آغاز صعود) برای بدن لازم و ضروری است، تا شخص بتواند با شرایط اخت شود. این كار به شما برای سازگاری با ارتفاعات بالاتر كمك می كند.
فاكتور مهم دیگر در صعود به ارتفاعات جلوگیری از كاهش حجم آب بدن است كه عموما از طریق تعریق، تبخیر و تنفس و ادرار دفع می شود. این امر پاسخ طبیعی بدن به فعالیت در ارتفاعات بلند است و می باید با مصرف مناسب آب، از آن تا حد امكان جلوگیری نمود. باید بدانیم ریشه بسیاری از مشكلات افرادی كه دارای تمرینات مناسب بوده اند ولی دچار بیماریهای ارتفاع می شوند در همین كاهش حجم آب بدن است. ضمن آنكه این امر (كاهش حجم آب بدن) با كاهش اكسیژن مصرفی نیز رابطه مستقیم دارد، در نتیجه می تواند عامل مناسبی برای بیماری حاد ارتفاع، ادم ریوی، ادم مغزی و .... باشد.
بحث بیشتر در مورد مشكلاتتان در بیماریهای ارتفاع را می توانید با مراجعه به پزشكان متخصص و یا كمك گرفتن از كتب تخصصی جویا شوید.
منبع:/climb/howtos/lowaltitudetrainingforhighaltitudeclimbing/

منبع:انجمن پزشکی کوهستان                       من وکوه

نوشته شده توسط ALIREZARAJABIRAD در پنجشنبه نهم بهمن ۱۳۹۳ ساعت 10:34 | لینک ثابت |
نحوه ی شست و شوی کت پر یا کیسه خواب پر:(آموزشي)  

 

                                                       

نحوه شستشو کت پر یا کیسه خواب پر، کاپشن یا کت پر و کیسه خواب پر که از جمله گرانترین وسایل هر کوهنورد می باشند  نیاز به دقت خاصی دارد. ریخته شدن غذا یا مایعات، چرب شدن داخل کیسه خواب بدلیل استفاده مکرر از کیسه خواب بدون لباس کامل از جمله عللی هستند که نیاز به شسته شدن را بوجود می آورند.

 برخلاف آنچه اکثر کوهنوردان تصور می کنند راههای مناسبی برای شستشو این لوازم وجود دارد.... بهترین راه برای پاک کردن لکه های روی پارچه استفاده از یک پارچه یا اسفنج مرطوب همراه با آب و صابون می باشد. پس از اتمام کار حتما مدت کافی جهت خشک شدن در نظر بگیرید. شستشو کت پر توسط ماشین لباسشویی: در اینجا روش شستشو توسط ماشین لباسشویی توضیح داده می شود،
برای شستشو با دست به قسمت شستشو کیسه خواب مراجعه کنید.
 
شستوشوی کت پر:
 
1-تنها شوینده ای که مجاز به استفاده هستید استفاده از صابون معمولی و ساده است (پودر صابون).
2-تنظیم ماشین را بر روی درجه پشم یا پارچه های ظریف (Delicate/Wool) با دمای 30 درجه قرار دهید. از ماشین های لباسشویی که درب آنها از بالا باز می شود استفاده نکنید، مگر اینکه فاقد میله مرکزی باشند.
3-پس از آبگیری (با دور بالا) توسط ماشین لباسشویی می توانید از دستگاه خشک کن با دمای ملایم استفاده کنید، در غیر این صورت کت را در جایی با دمای ملایم که جریان هوای خوبی داشته باشد پهن کنید و برای مدت «طولانی» اجازه دهید تا خشک شود. برای جلوگیری از تجمع پر در یک نقطه هر از چندی آنرا تکان دهید. توجه کنید تا خشک شدن کامل همه پرها نباید کت را داخل کمد بگذارید.
 
شستشو کیسه خواب:
1-همانند بالا از صابون ساده استفاده کنید.
2-بهتر است از وان حمام استفاده کنید. آنرا با آب 30 درجه (در حد دمای بدن) و صابون پر کنید و کیسه خواب را در آب شناور کنید.
3-در زیر آب با چنگ زدن آرام آب و شوینده را به همه جای آن برسانید ولی هیچگاه کیسه خواب خیس را از آب بیرون نکشید که به الیاف آن صدمه میزند.
4-برای 30 تا 40 دقیقه به حال خود بگذارید سپس مجددا مرحله 3 را تکرار نمایید، سپس بدون جابجا کردن کیسه خواب چاهک وان را باز نموده و اجازه دهید آب خالی شود سپس به آرامی فقط با لوله کردن کیسه خواب آب اضافی آنرا خارج کنید.
5-مجددا وان را با آب 30 درجه پر کنید و به آرامی کیسه خواب را داخل آب تکان دهید تا آب و صابون آن خارج شود. دوباره آبرا خالی کنید و این عمل را جندین بار انجام دهید تا اثری از شوینده داخل کیسه خواب نماند.
6-پس از آخرین آبکشی و لوله کردن کیسه خواب برای بیرون کردن آب اضافی اگر امکانش وجود دارد کیسه خواب را در ماشین لباسشویی انداخته و فقط مرحله آبگیری با دور بالا (Spin) را انجام دهید. در غیر اینصورت برای مدتی اجازه دهید که آب اضافه بیرون بچکد.
 
در هر صورت پس از این مرحله همانند کت پر می توانید از خشک کن استفاده کنید یا در مکانی گرم و خشک با تهویه بالا کیسه را پهن نموده و اجازه دهید تا کامل خشک شود. هراز چندی با تکان دادن کیسه از تجمع کردن پرها جلوگیری کنید.
توجه کنید که خشک شدن کامل آن معمولا چند روز طول می کشد. با این وجود پس از اینکه احساس کردید کیسه خواب کاملا خشک شده باز هم تا چند روز کیسه خواب را جمع نکرده و اجازه دهید که هرگونه رطوبت احتمالی تبخیر شود. توجه: خشک شویی البسه پر به سبب احتمال آسیب زدن مواد شیمیایی به پرها ممنوع است.
 

  انجمن پزشکی کوهستان ایران +سايت باشگاه آزادگان

                                                                                       من وكوه

نوشته شده توسط ALIREZARAJABIRAD در سه شنبه بیست و سوم دی ۱۳۹۳ ساعت 14:35 | لینک ثابت |

جزوه آموزشی «مبانی محیط زیست کوهستان»  

کارگروه محیط زیست فدراسیون؛ جزوه آموزشی «مبانی محیط زیست کوهستان» را جهت بهره برداری متقاضیان و به عنوان منبع تدریس و آزمون دوره ی مربوطه منتشر کرد.

شایان ذکر است دوره مذکور به شکل تئوری و در زمان یک روز و با صدور گواهی حضور از فدراسیون کوه‌نوردی و صعودهای ورزشی برگزار خواهد شد.

هیئت‌ها و گروه‌های متقاضی جهت برگزاری دوره، می‌توانند با کارگروه محیط زیست فدراسیون کوه‌نوردی و صعودهای ورزشی تماس حاصل نمایند.

 

فایل از این لینک قابل دانلود است 

منبع: فدراسيون 

                                                               من وكوه

نوشته شده توسط ALIREZARAJABIRAD در چهارشنبه سوم دی ۱۳۹۳ ساعت 13:46 | لینک ثابت |
قوانین فوق العاده ضد کمر درد(آموزشی) 


از یک درد ساده و گهگاه در کمر شروع می‌شود و مدتی بعد، راه رفتن را هم سخت می‌کند. برای  

شمایی که از سر عادت یا به اجبار کارتان، هر روز نزدیک به 10
ساعت را نشسته می‌گذرانید، کمردرد احتمالا واژه آشنایی است؛

دردی که اغلب سرجایش نمی‌آید و خیلی زود گردن، شانه و پای‌تان را هم درگیر می‌کند. اگر کارمندی  

پشت میزنشین هستید، خواندن این صفحه را ادامه دهید.
نمی‌خواهیم پای توصیه‌های کلیشه‌ای را به میان بیاوریم و بگوییم

 «زیاد ننشینید! هر چند دقیقه یک‌بار قدم بزنیدو ...» در این مطلب می‌خواهیم راه‌هایی را به شما  

آموزش دهیم که می‌تواند سلامت شمایی که مجبور به زیاد
نشستن هستید را هم نجات دهد. این راه‌ها را بخوانید و هر روز چند مورد از
آنها را به زندگی‌تان وارد کنید تا در دنیای کارمندی و زمانی که کار سنگین
اداره‌تان را به خانه می‌برید، پشت میزنشینی کمترین آسیب را به شما برساند.


قانون‌های ضد کمردرد

هنگام نشستن روی صندلی، خطی عمودی از سر به باسن، باسن به زانو همچنین زانو به کف پا به 

 صورت فرضی تصور کنید. ران‌ها باید با زمین موازی باشند و اگر
زاویه کف پا(مچ پا با زانو) 25 تا 30 درجه باشد هم خوب است یعنی می‌توانید
از یک زیرپایی استفاده کنید تا پاها به جای عمود بودن، این زاویه را داشته
باشند.

به خودتان استراحت دهید

اگر گاهی حتی تا 18 ساعت پشت کامپیوتر به تایپ، جست‌وجو در اینترنت و... می‌گذرانید باید هر  

نیم ساعت یک‌بار بلند شوید، قدم بزنید،خودتان را بکشید،
سرتان را بالا بگیرید، تغییر وضعیت بدهید، آب بخورید و یک چیز شیرین میل
کنید تا با نیرویی تازه بتوانید کار خود را ادامه دهید.

قانون های ضدکمردرد!


آماده‌باش ننشینید

فراموش نکنید حتما هنگام کار با کامپیوتر به پشتی صندلی تکیه کنید تا از کمر و ستون فقرات شما  

حمایت کند. ضمنا فقط هنگامی که با ماوس کار نمی‌کنید و تایپ
انجام نمی‌دهید، ساعد شما باید روی دسته صندلی قرار گیرد.

تبلت بخرید

اگر در خانه می‌خواهید وب‌گردی کنید، چه اشکالی دارد تبلت به دست بگیرید و در اتاق آرام قدم بزنید؟

روی توپ بنشینید

در خانه می‌توانید هنگام کار با کامپیوتر، برای کاهش درد کمر، لحظاتی هم از توپ‌های بدنسازی  

و ایروبیک به جای صندلی استفاده کنید. اما تنها برای
استفاده‌های کوتاه از این راه کمک بگیرید چراکه توپ بدنسازی شما از کمرتان
حمایت نمی‌کند و به دلیل تکیه ندادن ممکن است گرفتار مشکل دیگری شوید.

تلفن بی‌سیم بخرید

احتمالا خرید یک تلفن بی‌سیم می‌تواند به شما در این مورد کمک کند. برای انجام بسیاری از  

کارهایی که می‌توانید از طریق تلفن هم انجام دهید، از روی صندلی
بلند شوید و کمی راه بروید یا پله‌ها را بالا و پایین کنید، این یک فرصت
برای مقابله با کمردرد ناشی از زیاد نشستن است. با چند قدم راه رفتن، هم
خستگی چشم‌تان درمی‌رود و هم ستون فقرات شما آرامش می‌یابد.

بالای میزتان قاب عکس بزنید

اگر از کسانی هستید که به سختی عادت‌های غلط خود را ترک می‌کنند، بهتر است عکس‌هایی  

از وضعیت درست نشستن را تهیه کرده، از آنها پرینت بگیرید و آن را
بالای میز کارتان نصب کنید. هر بار نگاه کردن به این عکس‌ها، درواقع تلنگری
است که طریقه درست نشستن را به شما یادآوری کند. این موضوع، کم‌کم ملکه
ذهن شما شده و نشستن صحیح، عادت شما می‌شود.

اپلیکیشن‌‌بازشوید

اگر دل‌تان می‌خواهد تحرک داشته باشید ولی به‌خاطر فراموشکاری‌تان ساعت‌ها از پشت رایانه  

تکان نمی‌خورید،  می‌توانید برنامه‌ای به گوشی یا کامپیوتر خود
بدهید تا این موضوع را به شما در ساعات مختلف یادآوری کند.

چه میز و مانیتوری مناسب است؟

1. در هر حالتی، ارتفاع صفحه میز باید طوری باشد که دست از محل بازو روی میز قرار بگیرد یعنی 

 ارتفاع آن، نه بالاتر باشد و نه پایین‌تر چون به‌عنوان
مثال اگر میز پایین‌تر باشد مجبور می‌شوید قوز کنید یعنی ستون فقرات به سمت
جلو می‌آید و سر را هم مجبور می‌شوید خم کنید.

2. مانیتور را باید طوری روی میز قرار دهید که به اندازه یک دست با شما فاصله داشته باشد. زاویه  

دید باید عمود بر مانیتور باشد تا مجبور نشوید سر را خم کنید یا به
بالا ببرید. چشم شما باید به موازات بالاترین قسمت مانیتور باشد.

قانون های ضدکمردرد!


3. گفته می‌شود که تا 15 درجه بالا و پایین بودن مانیتور هم مشکلی برای شما ایجاد نمی‌کند.  

اما اگر از عینک استفاده می‌کنید، مانیتور را کمی به سمت
بالا بچرخانید طوری که بخش پایینی آن به چشم شما نزدیک‌تر باشد.

4. مراقب باشید که در زمان استفاده از رایانه، سرتان کاملا مستقیم و گردن‌تان صاف بالای شانه  

باشد و گردن را زیاد به بالا یا پایین متمایل نکنید.

چه صفحه کلید و ماوسی مناسب است؟

1. مراقب باشید که صفحه کلید حتما روی میز کارتان قرار بگیرد و از گذاشتن آن در ارتفاعی بالاتر  

یا پایین‌تر از سطح میز کار به طور جدی پرهیز کنید چون
آسیب‌های فراوانی به ستون فقرات وارد می‌کند.

2. صفحه کلید باید به شما نزدیک باشد و برای کلیک کردن روی ماوس هم نباید شانه، بازو یا  

مچ شما
بچرخد و کشیده شود. نحوه استقرار مچ دست‌ها روی صفحه کلید هم مهم است.
بسیاری از کاربران، پایه‌های زیر صفحه کلید را باز می‌کنند تا به آن، زاویه
بدهند که این عمل، بدترین حالت برای مچ دست است. صفحه کلید باید کمترین
زاویه را داشته باشد.

3. هنگام کار با ماوس، دست باید با آن در یک امتداد باشد. یعنی خم شدن مچ به سمت چپ  

یا راست یا بالا و پایین صحیح نیست.
محل استقرار انگشتان روی ماوس نیز به این قرار است که سه انگشت وسطی روی
ماوس و انگشت‌های شست و کوچک در دو طرف آن قرار می‌گیرند.

5 حرکت ورزشی ساده

1. بازوهای‌تان را به عقب کشیده و جیب پشت شلوارتان را لمس کنید. این، باعث کشیده شدن  

عضلات و احساس فشار در دنده‌ها می‌شود که حرکت کششی
فوق‌العاده‌ای است.

2. شانه‌های‌تان را به سمت عقب هل داده و به سمت پایین دورانی بچرخانید. این هم یک  

حرکت کششی مناسب برای مقابله با
خستگی ستون فقرات و شانه‌هاست.

3. همان‌طور که روی صندلی نشسته‌اید هر نیم ساعت یک‌بار دست‌ها را در هم قفل کرده و  

به سمت بالا بکشید طوری که
کف دست‌ها رو به بالا باشد.

4. اگر دائم در حال تایپ کردن و کار با ماوس هستید، ماساژ ماهیچه‌های کف دست‌تان را فراموش  

نکنید.

5.اگر همزمان با صحبت کردن، باید بنویسید، هرگز گوشی را بیش از 5 دقیقه بین شانه و  

گوش‌تان قرار ندهید و حتما از هدست استفاده کنید.  

منبع:خورشید                                   من و کوه

نوشته شده توسط ALIREZARAJABIRAD در جمعه بیست و یکم آذر ۱۳۹۳ ساعت 13:33 | لینک ثابت |
خواص شگفت انگیز پرتقال برای بدن(آموزشی) 

گروه اینترنتی خورشید

شاید نیازی به گفتن نداشته باشد که پرتقال یکی از منابع فوق العاده‌ی ویتامین C است. این میوه سر  

حال‌تان می‌آورد و کالری چندانی به بدن‌تان
نمی‌رساند. در این مطلب ۶ دلیل خوب برای مصرف هر چه بیشتر این میوه ذکر
می‌کنیم.

بازار میوه و تره بار، خود را آماده‌ی استقبال از یکی از میوه‌های آبدار و خوشمزه‌ی فصل کرده است. 

 بله پرتقال با آن پوست نارنجی و برجسته‌اش یکی
از میوه‌هایی است که نباید از مصرفش غافل شوید. روزهای سرد که فرا می‌رسد
بدن ما بیش از پیش به ویتامین C نیاز پیدا می‌کند. به همین دلیل هم از هر
میوه و سبزی حاوی این ویتامین باید کمال استفاده را ببرید. شاید نیازی به
گفتن نداشته باشد که پرتقال یکی از منابع فوق العاده‌ی ویتامین C است.

در خانه‌ای که پرتقال باشد سرماخوردگی رنگ می‌بازد

می‌پرسید چرا؟ به خاطر میزان بالای ویتامین C موجود در آن. چون باعث تقویت سیستم ایمنی 

 بدن می‌شود. سلول‌های سیستم ایمنی بدن مانند سربازهایی
هستند که از بدن مراقبت می‌کنند و مانع از سرماخوردگی و بیماری‌های ویروسی
دیگر می‌شوند. این ویتامین به طور مستقیم روی عفونت تاثیر نمی‌گذارد اما
علائم مربوط به آن را کاهش و تسکین می‌دهد. توصیه می‌کنیم از همین امروز
روزانه یک عدد پرتقال نوش جان کنید.

همین میزان نصف نیاز روزانه‌ی بدن ما به ویتامین ث (60 میلی‌گرم) را تامین می‌کند. اگر آب پرتقال را  

ترجیح می‌دهید حتما خودتان در منزل اقدام
به تهیه‌ی آن بکنید. آب پرتقال‌های صنعتی حاوی میزان زیادی قند افزوده
هستند. توصیه می‌کنیم بعد از گرفتن آب پرتقال آن را خیلی زود مصرف کنید.

پرتقال باعث کاهش کلسترول بد می‌شود

پرتقال به دلیل دارا بودن فیبرهای غذایی تاثیر زیادی روی کلسترول خون دارد. نتایج پژوهش ها نشان  

می‌دهد که مصرف آب پرتقال برای افرادی که چربی
خون شان بالاست مفید است به خاطر اینکه می‌تواند چربی خون را پایین بیاورد.
توصیه می‌کنیم روزانه سه لیوان آب پرتقال تازه و خانگی میل کنید.

پرتقال: رفیق سلامتی و دوست تناسب اندام

پرتقال سرشار از کلسیم(40 میلی گرم)، آب(85 درصد) و مقدار کمی کالری ( حدود 50 کیلوکاری 

 برای هر یک عدد) و در واقع یک ماده‌ی غذایی کامل و همه
چیز تمام است. اگر رژیم گرفته‌اید و می‌خواهید میزان کالری‌های دریافتی‌تان
را بدون محروم کردن خود از مواد مغذی کاهش دهید می‌توانید به جای موز یا
انگور، پرتقال میل کنید. توجه داشته باشید که پرتقال همچنین باعث افزایش
جذب آهن می‌شود. در نتیجه توصیه می‌کنیم بعد از مصرف به عنوان مثال عدس
حتما یک عدد پرتقال میل کنید. البته همیشه یادتان باشد که برای تناسب اندام
و لاغری نیاز به یک برنامه‌ی غذایی سالم و تحرک بدنی کافی دارید.

پرتقال: سرطان را از خود دور کنید

یکی از دعاهایی که من می‌کنم این است یکی از همین روزها ،همه‌ی روزنامه های جهان تیتر اول 

 بزنند داروی سرطان کشف شد و دیگر شاهد درد کشیدن مردم از
این بیماری نباشیم. نتایج پژوهش‌های متعدد نشان داده‌اند که ترکیبات آنتی
اکسیدانی پرتقال به پیشگیری از ابتلا به برخی از انواع سرطان‌ها مانند
سرطان دهان، سرطان مری، سرطان معده و سرطان کولون و حنجره کمک زیادی
می‌کند.

ویتامین C موجود در این میوه علاوه بر پیشگیری از ابتلا به این بیماری باعث می‌شود که قدرت  

درمانی برخی از این سرطان‌ها بیشتر شود. برای اینکه
خواص آنتی‌اکسیدانی پرتقال چند برابر شود بهتر است علاوه بر مصرف آن روزانه
یک فنجان نیز چای سبز بنوشید. آنتی اکسیدان‌های این دو، دست به دست هم
داده و سدی در برابر سرطان‌ها می‌سازند.

به خاطر قلب نازنین تان پرتقال میل کنید

قلب شما جای بیماری و ناخوشی نیست، جای عشق و مهرورزی است. پرتقال حاوی انواع مختلفی  

از ترکیبات آنتی اکسیدانی به نام فلاونوئیدها( هسپرتین و
نارینژنین) می‌باشد که از بروز بیماری‌های قلبی عروقی پیشگیری می‌کند.
نتایج پژوهش‌ها نشان می‌دهد که مصرف روزانه‌ی آب پرتقال باعث کاهش اکسایش
چربی خون می‌شود. به عقیده‌ی محققان مواد غذایی سرشار از ویتامین C باعث
کاهش خطر بیماری‌های قلبی عروقی می‌شود.

توصیه می‌کنیم که روزانه یک لیوان آب پرتقال میل کنید. توجه داشته باشید که آب پرتقال کنسانتره  

حاوی بیشترین میزان فلاوونوئیدها است. این ترکیبات
آنتی اکسیدانی به میزان زیادی در بخش سفید پوست پرتقال و در جداره‌های آن
قرار دارند.

پرتقال: نباید یک خط روی پیشانی‌تان بیفتد

خواص آنتی اکسیدانی پرتقال باعث کند شدن روند پیری سلول‌ها شده و برای ترمیم جای زخم بسیار 

 موثر است. در واقع این میوه‌ی آبدار حاوی فلاونوئیدهای
بی‌شماری است که باعث ارتقای قدرت سیستم سلولی می‌شود. توصیه می‌کنیم
روزانه میوه‌ی پرتقال و یا آب آن را میل کنید و از خواص بیشمار آن بهره‌مند
شوید. 

منبع:خورشید                                   من و کوه

نوشته شده توسط ALIREZARAJABIRAD در جمعه بیست و یکم آذر ۱۳۹۳ ساعت 13:25 | لینک ثابت |
فواید روغن کنجد برای پوست 


گروه اینترنتی خورشید

کنجد یکی از مقوی‌ترین دانه‌های طبیعی است که خواص بسیار زیاد آن در روغن این دانه هم وجود  

دارد. این روغن، هم در پخت و پز به کارتان می‌آید، و
هم در تهیه‌ی مواد آرایشی و بهداشتی خانگی. این روغن بیشترین تاثیر را بر
روی پوست و مو دارد و برای همین می‌توان به آن لقب روغن زیبایی داد.

این روغن به معنای واقعی همه‌کاره است و می‌توانید یک بطری از آن را با چند محصول شیمیایی  

ضدآفتاب، مرطوب‌کننده، لایه‌بردار، جوان‌کننده‌ی پوست،
ترمیم‌کننده و پاک‌کننده جایگزین کنید.

پوست نرم و مرطوب

روغن کنجد با مواد مغذی، اسیدهای چرب و ویتامین‌هایی مثل ویتامین E می‌تواند نقش یک کرم عالی 

 مرطوب‌کننده و نرم‌کننده را برای هر نوع پوستی
بازی کند. روغن کنجد در درجه‌های مختلف تصفیه، در بازار وجود دارد و اگر
بخواهید این روغن را به صورت خالص استفاده کنید، بد نیست با چند قطره گلاب
یا اسانس مورد علاقه‌تان آن را معطر کنید.

چند قطره از این روغن می‌تواند حین حمام یا بعد از آن کل پوست بدن را نرم و مرطوب کند و 

 همچنین این روغن به دلیل خاصیت ترمیم‌کنندگی، بهترین
درمان برای رفع چروک و ترک زانو، آرنج و پاشنه‌ی پاست. استفاده‌ی روزانه از
روغن کنجد، پوست خشک این قسمت‌ها را نرم و ترمیم کرده و دیگر نیازی به
درمان دارویی نخواهد بود.

ضدآفتاب

در میان مواد طبیعی، گیاهان اندکی وجود دارند که بتوانند مانع تاثیر اشعه‌ی مضر آفتاب بر پوست  

شوند. در این میان روغن کنجد این خاصیت شگفت‌آور
را دارد و می‌تواند کار یک کرم ضدآفتاب موثر را انجام دهد!

ویتامین E و آنتی‌اکسیدان‌های موجود در روغن کنجد نمی‌گذارند آفتاب، رد خود را با لک و چروک‌ها 

 روی پوست صورت‌ و بدن‌تان حک کند. همین ویژگی این
روغن را تبدیل به روغن جوانی پوست کرده است. مصرف مداوم روغن کنجد به جای
کرم‌ دست و صورت، مصداق یک تیر و دو نشان است، چون همزمان با نرمی پوست،
مانع پیری زودرس آن نیز می‌گردد.

لایه‌بردار

پوست بدن به طور مداوم در معرض آلودگی‌ها و سموم محیط است. روغن کنجد مثل بسیاری از  

روغن‌های گیاهی دیگر، خاصیت سم‌زدایی دارد و می‌تواند سموم
روی پوست را در خود حل کرده و پوست را به صورت عمیق تمیز کند. با ترکیب
مقداری روغن کنجد و شکر و یک ربع زمان برای ماساژ، می‌توانید پوست صورت و
بدن‌تان را از شر عمیق‌ترین آلودگی‌ها رها کنید.

ترمیم آسیب‌ها

روغن کنجد به سرعت از طریق پوست جذب شده و همه‌ی خواص خود را به بدن و پوست و مو  

می‌رساند. مواد مغذی موجود در این روغن را با روغن‌های گیاهی
دیگری مثل زیتون و آفتابگردان چند برابر کرده و به پوست خود، خصوصا در
بخش‌های آسیب‌دیده بمالید. این روغن با تسهیل گردش خون در پوست، پاک‌سازی
سلول‌های مرده و تقویت پوست جدید، آسیب‌های مختلف پوستی را از بین می‌برد.

جالب است بدانید که این روغن یک ضدباکتری طبیعی است. برای همین پوست ملتهب از  

عفونت‌های قارچی یا باکتریایی هم از تصمیم شما برای استفاده‌ی
منظم از روغن کنجد استقبال می‌کنند.

اگرچه محصولات خالص گیاهی ریسک مصرف بسیار کمتری در مقایسه با محصولات شیمایی دارند،  

با این حال قبل از استفاده از این روغن برای هر کاربردی،
مقدار کمی از آن را روی دست بمالید و اگر حساسیتی به آن نداشتید، این روغن
را وارد چرخه‌ی محصولات بهداشتی و زیبایی روزانه‌تان کنید. 

منبع:خورشید                                  من و کوه

نوشته شده توسط ALIREZARAJABIRAD در جمعه بیست و یکم آذر ۱۳۹۳ ساعت 13:17 | لینک ثابت |
خوراکی های مناسب برای کاهش استرس(آمورشی) 



همه ما می‌دانیم که با خوردن، مشکلات روحی ما به صورت سحرآمیزی حل نخواهد شد، اما  

خوردن مواد غذایی ناسالم می‌تواند زمینه‌ساز ایجاد مشکلات روحی شود. در
اینجا به توصیه دکتر درو رمزی عضو هیئت علمی دانشگاه روانپزشکی کلمبیا و
نویسنده کتاب Happiness Diet and Fifty Shades of Kale، غذاهایی سبک را به
شما معرفی می‌کنیم که خوردن آنها در مواقعی که با استرس دست به گریبانید،
تا حد زیادی از استرس شما خواهد کاست.

جو دوسر با دارچین و عسل

با یک کاسه جودوسر گرم و دلچسب، حس خوب خوردن کربوهیدراتی خوشمزه و به دنبال  

آن ترشح هورمون سرتونین و متعاقبا احساسی خوشایند را تجربه خواهید کرد و از
آنجایی که سرشار از فیبر است به تدریج هضم شده و میزان قند خون را مانند
بسیاری از غذاها افزایش نمی‌دهد. کمی دارچین (داروی رفع خستگی مفرط) اضافه
نمائید بعلاوه ۱ قاشق چایخوری عسل (تامین کننده شیرینی مورد نیاز و تقویت
سیستم ایمنی بدن). با کیفیت‌ترین نوع جو دوسر را انتخاب کنید.

شکلات تلخ با بادام

درمان با شکلات حقیقی است: مطالعاتی در سال ۲۰۰۹ از سوی محققان سوئیسی صورت پذیرفت  

و نشان داد که خوردن شکلات تلخ از میزان هورمون‌های استرس‌زا
می‌کاهد. در مطالعات اولیه مشخص شد که خوردن شکلات در درمان فشار خون موثر
بوده و کاهش دهنده فشار خون در حد داروهاست. در ضمن بادام سرشار از
پروتئین‌های انرژی‌زاست، در ردیف چربی‌های اشباع نشده مفید برای بدنقرار
می‌گیرد که در مطالعاتی مرتبط مشخص شد که به همین دلایل از میزان استرس
می‌کاهد.

چیپس کیل(نوعی کلم)

چیپس‌های کیل خانگی متشکل از ترکیبات ساده‌ای هستند: روغن زیتون، کیل و احتمالا کمی نمک.  

یافته‌های اخیر محققان دال بر آن است که افرادی که روغن زیتون مصرف
می‌کنند نسبت به افرادی که از روغن‌های دیگر مصرف می‌کنند، حس خشنودی و
شادابی بیشتری را تجربه می‌کنند که این امر ناشی از ترشح بالای هورمون
سرتونین می‌باشد. محققان دانشگاه هاروارد در زمینه سلامت عمومی دریافته‌اند
که مصرف کیل موجب بالا رفتن کارتنوئید (یک نوع آنتی‌اکسیدان) خون می‌شود.
بالا بودن میزان کارتنوئید خون به طور قابل توجهی حس خوش‌بینی را در فرد
پدید می‌آورد.

اسموتی

کافئین مورد نیازخود را با شیر سویا (ترکیبات موجود در فولات، ترشح سرتونین را افزایش می‌دهد)،  

پودر کاکائوی تلخ (حاوی دوپامین، مثل قهوه) و یک عدد موز
رسیده (حاوی پتاسیم که فشار خون را پایین می‌آورد) تامین کنید.

آجیل‌ها و مغزها

یک مشت آجیل، مخلوطی از پسته، بادام هندی، بادام، گردو و تخمه کدوتنبل که سرشار از فیبر،  

آنتی‌اکسیدان و حاوی اسیدهای چرب اشباع نشده هستند، از
میزان فشار خون می‌کاهد. بر اساس نتایج یکی از مطالعات انجام شده و آمارهای
بدست آمده، مشخص شد که مغز پسته از میزان اضطراب افراد می‌کاهد. اسیدهای
چرب ضروری امگا۳ در گردو با کاهش میزان افسردگی ارتباط مستقیم دارند،
سلنیوم موجود در بادام هندی و بادام موجب نشاط و خلق و خوی بهتر می‌شود و اسید آمینه  

موجود در تخم‌ کدو، موجب
ترشح هورمون سرتونین در مغز می‌شود. همیشه یک مشت از اینها را جلو چشمتان
نگه دارید.

سیب‌زمینی شیرین

این نوع سیب‌زمینی‌ها شیرین، خوشمزه و سرشار از مواد مغذیست، علاوه بر اینکه حاوی  

کارتنوئید و فیبر است که به ترتیب خوش‌بینی را در فرد افزایش داده،
موجب نشاط می‌شود و شاخص قند خون را کاهش می‌دهد. رمزی می‌گوید: “اگرچه طعم
شیرینی دارند و سرشار از کربوهیدراتند، اما شاخص قند خون را بالا
نمی‌برند.” ازسیب‌زمینی شیرین درغذاهایی که دستور پخت آنها با سیب‌زمینی
تهیه می‌شود، استفاده کنید.

کاری سبزیجات

کاری سبزیجات را به غذاهای خود بیافزائید و منتظر دو نتیجه باشید: اول آنکه مغز در اثر کپسسین  

(مولکول‌های موجود در فلفل چیلی) آندروفین ترشح می‌کند و
اوضاع روحی فرد را آرام می‌کند. و دیگر آنکه بر اساس یافته‌های اخیر، کاری
بخش‌های اساسی مغز را از هجوم استرس در امان نگه می‌دارد. با مصرف اسفناج
با یک تیر دو نشان بزنید، هم منیزیم دریافت کنید و هم از سردردهای عصبی در
امان بمانید.

چای سبز

بر اساس تحقیقی که در سال ۲۰۱۱ صورت پذیرفت مشخص شد که اسید آمینه موجود در چای سبز  

فشار عصبی را کم کرده و فرد را آرام می‌کند. ماده سبز رنگ موجود در
آن به طرز شگفت‌انگیزی سطح هوشیاری مغز را افزایش می‌دهد، بنابراین
می‌توانید در کمال آرامش تمرکز کنید.

گواکامولی با هویج

(گواکامولی غذاییس که با آووکادو آماده می شود) آووکادوی خامه‌ای، سرشار از اسیدهای چرب  

اشباع نشده است که از میزان فشار خون می‌کاهد.اسیدهای چرب اشباع نشده
سیگنال‌های گیرنده مغز را نسبت به سرتونین حساس‌تر می‌کند. با هویج خام در
کنار آن در حد مطلوبی استرس خود را کاهش دهید. 

منبع:خورشید                                           من وکوه

نوشته شده توسط ALIREZARAJABIRAD در جمعه بیست و یکم آذر ۱۳۹۳ ساعت 13:13 | لینک ثابت |
فواید معجزه آسای زنجبیل برای بدن(آموزشی) 


گروه اینترنتی خورشید
علم پزشکی هندو زنجبیل را دارویی معجزه‌آسا می‌داند. دلیل آن این است که تجربه نشان داده  
است که این ادویه
جادویی برای گوارش بسیار مفید بوده و خواص سودمند متعددی دارد. هندی‌ها از
زنجبیل به طور روزمره استفاده می‌کنند. چای زنجبیلی از محبوبیت خاصی
برخوردار است و از قدیم مادربزرگ‌ها آن را برای مقابله با سرماخوردگی و
آنفولانزا توصیه می‌کردند.
زنجبیل تازه خیس‌خورده در آبلیمو و نمک که رنگ صورتی روشنی پیدا کرده است را می‌توانید سر  
سفره میلیون‌ها هندی
هر روز ببینید. در زیر به 10 خاصیت معجزه‌آسای زنجبیل اشاره می‌کنیم:
1. بی‌اشتها شده‌اید؟ قبل از ناهار زنجبیل تازه بخورید تا اشتهایتان باز شده و اسیدهای  
معده‌تان ترشح شوند.
2. زنجبیل جذب موادمغذی لازم را در بدن تقویت می‌کند.
3. زنجبیل شبکه‌های گردش‌خون بدن ازجمله سینوس‌های آزاردهنده‌ای که هرازگاهی عود  
می‌کنند را پاک می‌کند.
4. احساس تهوع دارید؟ کمی زنجبیل که ترجیحاً به عسل آغشته شده است، بجوید.
5. زنجبیل به از بین بردن نفخ شکم کمک می‌کند.
6. شکمتان سر و صدا می‌کند و دلپیچه دارید؟ زنجبیل بخورید.
7. مفاصلتان درد می‌کند؟ زنجبیل با خواص ضدالتهابی که دارد موجب تسکین دردتان  
خواهد شد. برای برطرف کردن درد
عضلات و مفاصل موقع حمام کردن از روغن زنجبیل استفاده کنید.
8. به‌تازگی جراحی کرده‌اید؟ جویدن زنجبیل بعد از عمل جراحی به برطرف کردن حالت  
تهوع کمک می‌کند.
9. برای متوقف کردن گرفتگی گلو و بینی چای زنجبیل بنوشید. و وقتی هوا سرد باشد،  
این چای حتی بیشتر می‌چسبد.
10. احساس می‌کنید میل‌جنسی‌تان پایین آمده است؟ به سوپتان کمی زنجبیل اضافه  
کنید تا میل‌جنسی‌تان هم بالاتر رود.

3 راه برای مصرف زنجبیل
1. پلو با زنجبیل و سبزیجات
کمی برنج بسمطی درست کنید. بعد از دم کشیدن وقتی در قابلمه را برداشتید، کمی سیر،  
زنجبیل، فلفل چیلی، برگ گشنیز خردشده به آن اضافه کنید. 
2. آبمیوه زنجبیلی
کمی ریشه زنجبیل رنده کرده و همراه با هویج و سیب و کمی آبلیمو داخل آبمیوه‌گیری بریزید.
3. دسر زنجبیلی
کمی زنجبیل رنده‌شده روی دسر پاناکوتا یا شربت توت‌فرنگی طعمی عالی به دسرتان می‌دهد. 
 
منبع:خورشید                                                من وکوه 
 
نوشته شده توسط ALIREZARAJABIRAD در جمعه بیست و یکم آذر ۱۳۹۳ ساعت 13:2 | لینک ثابت |

اصول گزارش نویسی در برنامه های کوه نوردی: 

اصول گزارش نویسی کوه نوردی که باید رعایت شود. مطالب و عناوینی که در یک گزارش جامع باید در نظر گرفته شود به قرار زیر است :

• نام برنامه
• نوع منطقه
• موقعیت جغرافیایی
• طول و عرض جغرافیایی
• استان - شهرستان - بخش - دهستان
• چگونگی دسترسی به منطقه از طریق جاده ( وسائط نقلیه عمومی )
• نام روستاهای بین راه از آخرین شهر با ذکر مسافت و نوع جاده
• نام آخرین آبادی منتهی به منطقه و ارتفاع آن
• قلل ، گردنه ها و معابر مهم بین راه تا رسیدن به منطقه
• جهت جغرافیایی منطقه نسبت به نقطه حرکت
• ارتفاع منطقه از سطح دریا
• نام رشته کوه
• توضیح کافی در مورد مسیر و علائم طبیعی و محل های اطراق از آخرین آبادی تا منطقه صعود
• منابع تامین آب آشامیدنی ، چشمه ها ، رودخانه ها و ...
• تجهیزات مورد نیاز جهت صعود و بهترین زمان صعود
• مدت زمان لازم جهت صعود
• نوع و ویژگیهای منطقه
• کروکی منطقه
• اسامی و مکان دقیق قلل و عوارض دیگر منطقه
• آثار باستانی و نقاط دیدنی منطقه
• جانوران و حیوانات منطقه
• پوشش گیاهی منطقه
• رودخانه های اطراف
• تصویری از نمای عمومی منطقه از نقطه شروع و از آخرین آبادی
• تصویری از ویژگیها ، مشخصه ها و نقاط خاص مسیر
• تصویری از منطقه مقصد
• زبان بومی منطقه
• نام و آدرس راهنمایان محلی
• نام ، آدرس و تلفن سرپرست
• نظر سرپرست برنامه نسبت به ویژگیها ، مشکلات و سایر موارد قابل توجه
• نام گروه
• نام هیأت
• استان
• تاریخ صعود و یا بازدید
• شرایط جوی
• مدت صعود و یا بازدید (ساعت)
• تاریخ تنظیم گزارش
• نام محقق و گزارشگر
• منابع و مأخذ اطلاعات علمی قابل استناد
• اسامی همنوردان با ذکر سمت و مسئولیت در برنامه

انجمن پزشکی کوهستان ایران


 

اصول گزارش نویسی کوه نوردی که باید رعایت شود. مطالب و عناوینی که در یک گزارش جامع باید در نظر گرفته شود به قرار زیر است :

• نام برنامه
• نوع منطقه
• موقعیت جغرافیایی
• طول و عرض جغرافیایی
• استان - شهرستان - بخش - دهستان
• چگونگی دسترسی به منطقه از طریق جاده ( وسائط نقلیه عمومی )
• نام روستاهای بین راه از آخرین شهر با ذکر مسافت و نوع جاده
• نام آخرین آبادی منتهی به منطقه و ارتفاع آن
• قلل ، گردنه ها و معابر مهم بین راه تا رسیدن به منطقه
• جهت جغرافیایی منطقه نسبت به نقطه حرکت
• ارتفاع منطقه از سطح دریا
• نام رشته کوه
• توضیح کافی در مورد مسیر و علائم طبیعی و محل های اطراق از آخرین آبادی تا منطقه صعود
• منابع تامین آب آشامیدنی ، چشمه ها ، رودخانه ها و ...
• تجهیزات مورد نیاز جهت صعود و بهترین زمان صعود
• مدت زمان لازم جهت صعود
• نوع و ویژگیهای منطقه
• کروکی منطقه
• اسامی و مکان دقیق قلل و عوارض دیگر منطقه
• آثار باستانی و نقاط دیدنی منطقه
• جانوران و حیوانات منطقه
• پوشش گیاهی منطقه
• رودخانه های اطراف
• تصویری از نمای عمومی منطقه از نقطه شروع و از آخرین آبادی
• تصویری از ویژگیها ، مشخصه ها و نقاط خاص مسیر
• تصویری از منطقه مقصد
• زبان بومی منطقه
• نام و آدرس راهنمایان محلی
• نام ، آدرس و تلفن سرپرست
• نظر سرپرست برنامه نسبت به ویژگیها ، مشکلات و سایر موارد قابل توجه
• نام گروه
• نام هیأت
• استان
• تاریخ صعود و یا بازدید
• شرایط جوی
• مدت صعود و یا بازدید (ساعت)
• تاریخ تنظیم گزارش
• نام محقق و گزارشگر
• منابع و مأخذ اطلاعات علمی قابل استناد
• اسامی همنوردان با ذکر سمت و مسئولیت در برنامه

انجمن پزشکی کوهستان ایران


 

اصول گزارش نویسی کوه نوردی که باید رعایت شود. مطالب و عناوینی که در یک گزارش جامع باید در نظر گرفته شود به قرار زیر است :

• نام برنامه
• نوع منطقه
• موقعیت جغرافیایی
• طول و عرض جغرافیایی
• استان - شهرستان - بخش - دهستان
• چگونگی دسترسی به منطقه از طریق جاده ( وسائط نقلیه عمومی )
• نام روستاهای بین راه از آخرین شهر با ذکر مسافت و نوع جاده
• نام آخرین آبادی منتهی به منطقه و ارتفاع آن
• قلل ، گردنه ها و معابر مهم بین راه تا رسیدن به منطقه
• جهت جغرافیایی منطقه نسبت به نقطه حرکت
• ارتفاع منطقه از سطح دریا
• نام رشته کوه
• توضیح کافی در مورد مسیر و علائم طبیعی و محل های اطراق از آخرین آبادی تا منطقه صعود
• منابع تامین آب آشامیدنی ، چشمه ها ، رودخانه ها و ...
• تجهیزات مورد نیاز جهت صعود و بهترین زمان صعود
• مدت زمان لازم جهت صعود
• نوع و ویژگیهای منطقه
• کروکی منطقه
• اسامی و مکان دقیق قلل و عوارض دیگر منطقه
• آثار باستانی و نقاط دیدنی منطقه
• جانوران و حیوانات منطقه
• پوشش گیاهی منطقه
• رودخانه های اطراف
• تصویری از نمای عمومی منطقه از نقطه شروع و از آخرین آبادی
• تصویری از ویژگیها ، مشخصه ها و نقاط خاص مسیر
• تصویری از منطقه مقصد
• زبان بومی منطقه
• نام و آدرس راهنمایان محلی
• نام ، آدرس و تلفن سرپرست
• نظر سرپرست برنامه نسبت به ویژگیها ، مشکلات و سایر موارد قابل توجه
• نام گروه
• نام هیأت
• استان
• تاریخ صعود و یا بازدید
• شرایط جوی
• مدت صعود و یا بازدید (ساعت)
• تاریخ تنظیم گزارش
• نام محقق و گزارشگر
• منابع و مأخذ اطلاعات علمی قابل استناد
• اسامی همنوردان با ذکر سمت و مسئولیت در برنامه

انجمن پزشکی کوهستان ایران


 

                                               من وكوه


نوشته شده توسط ALIREZARAJABIRAD در چهارشنبه نوزدهم آذر ۱۳۹۳ ساعت 11:53 | لینک ثابت |

راهنمای صحیح پایین آمدن از کوه: 

اگر پیش از حرکت و به خصوص در هنگام پایین آمدن از کوه و در طی مسیر، پاره ای احتیاط های مقدماتی رعایت شود می توان از بروز بسیاری از پیشامدهای خطرناک در کوه پیشگیری کرد. توصیه های مهم : موقع پایین آمدن از کوه، گام هایتان را کوتاه و کنترل شده بردارید تا کمترین تاثیر را بر محیط بگذارید.قدم های برداشته شده در سرازیری باید متعادل تر از قدم هایی باشد که تنها تحت تاثیر قوه ی جاذبه و بی اختیار برداشته می شود.




 

گام های متعادل از بروز خستگی زود رس جلوگیری کرده و انرژی شما را حفظ می نماید.در این نوع حرکت هیچ وقت نباید پای را بر زمین سابید یا استخوان ها و عضلات را بی جهت به حرکت در آورد.حفظ تعادل باید بصورتی عملی شود که در صورت احساس سستی زمین در زیر پا بلافاصله خود را به عقب کشیده و حرکات بعدی بدن را تحت کنترل قرار دهید. موقع کوهپیمایی و به خصوص هنگام پایین آمدن از کوه ، آرام و راحت حرکت کنید و مرحله به مرحله استراحت کرده و از مواد غذایی کالری زا برای تجدید قوا و انرژی کمک بگیرید.هنگام فرود از کوه ، استراحت را فراموش نکنید، زیرا در پایین آمدن به زانوها بیشتر فشار وارد می شود.

به استراحت در سرازیری به همان اندازه استراحت در بالا رفتن از کوه اهمیت دهید.هنگام فرود آرام ،از قرار دادن دست ها در جیب جدا خودداری کنید.در شیب های تند به صورت زیگزاگ حرکت کنیدتا شیب مسیر شکسته شود. هنگام شن اسکی و فرود از سنگ ریزه ها، بدن را به عقب متمایل کنید و مواظب پرتگاهها و موانع باشید.سعی کنید از ریزش سنگ به پایین خودداری کنید و قبل از گرفتن آنها به عنوان تکیه گاه از محکمی آنها مطمئن شوید.در صورت ریزش سنگ، دیگران را با فریاد"سنگ" مطلع نمایید.هر چند پایین رفتن از مسیر های شن اسکی می تواند لذت بخش باشد ولی تکه های سنگ و شن ممکن است وارد کفش شما شده و در ادامه مسیر برای پاهای شما مشکل ایجاد کنند.از مسیر های شن اسکی حتی در تابستان هم کمتر استفاده کنید.

هنگام پایین آمدن از کوه، از چوبدست یا باتوم جهت کاهش فشار روی زانوها و حفظ تعادل استفاده کنید.سعی کنید قدم ها را با مکث بردارید و در شیب های تند روی هر پا اندکی استراحت نمایید.در سرازیری ها از تمام سطح پا استفاده کنید و از حرکت با بغل پاها خود داری کنید.پاها را روی زمین نکشید، بلکه اندکی از زمین بلند کرده و دست ها را برای حفظ تعادل،آزاد نگه دارید. هنگام فرود وزن شما و کوله پشتی به شدت روی ران، زانو و به طور کل پاها وارد می شود.انگشتان جمع شده و تکان های گوناگون بدن به بالای ستون مهره ها حرکت کرده و همه بدن را تکان می دهد.

بندهای شانه کوله پشتی خود را محکم کنید، زیرا اگر کوله پشتی مدام جا بجا شود تعادلتان بهم می خورد.از دویدن در سرازیری ها جدا" خودداری کنید.این کار آسیب جبران ناپذیری به مفاصل و استخوان های پایتان وارد می سازد. در شیب های تند، آرام و سنگین قدم بگذارید.عضلات پایتان را شل نکنید. بهترین راه برای پایین آمدن آن است که زانو ها را کمی خم کنید و کمر را صاف نگه دارید(راه رفتن میمون وار). مراقب شیب های علفزار خیس باشید، زیرا بسیار لغزنده است.

چنانچه با شیب تند صخره ای درگیر شدید و مجبور هستید در یک ردیف حرکت نمایید باید فاصله را آنقدر کم کنید که چنانچه سنگی از جای اصلی خودش جدا شد فاصله افراد آنقدر نباشد که سنگ شتاب بگیرد. هنگام حرکت در سرازیری کوه، داخل پوتین، جوراب ضخیم و نرم دیگری پوشیده و با بستن محکم بند کفش از حرکت اضافی پا در پوتین جلوگیری کنید.موقع پایین آمدن از کوه است که خراش های پوستی ایجاد می شود و مفصل زانوها جا بجا شده و مچ پا می چرخد، از این رو سرعت در سرازیری نباید خیلی بیشتر از سرعت در سربالایی باشد.چنانچه هنگام پایین آمدن از کوه، کفش پنجه پایتان را می زند، توقف کنید و بند کفش خود را محکم کنید.

کوهپیمایی در شرایط زمستانی تفاوت های زیادی با کوهپیمایی در فصل های دیگر دارد، چراکه کوهنورد با مشکلات گوناگونی در هنگام صعود و فرود از کوه مواجه می شود. مثلا باید از حرکت روی مسیر های بهمن گیر خودداری کنید.هنگامی که از بین دیواره های یک دره عبور می کنید، از مسیر های مابین درختان مسیر بهمن گیر حرکت کنید.در پایین آمدن از سطح های برفی با شیب زیاد،چنانچه شخص نتوانست پشت به شیب پایین بیاید،باید فورا" چرخیده و رو به شیب با کوبیدن پاشنه کفش به برف و درست کردن جا پا و تکیه بر روی دست ها پایین بیاید. در جاهایی با شیب کم و بدون خطر می توان با کف کفش به طرف پایین لیز خورده و پایین آمد.

سرعت این حرکت را می توان با بالا آوردن نوک کفش ها و کم و زیاد کردن فشار پاشنه ها تنظیم کرد.در صورت لیز خوردن در سطح پر شیب برفی باید فورا" به طرف سطح شیب دار برگشته و با دست ها به سطح تکیه کرد و نوک کفش ها را با کمی فاصله از هم به سطح برف فشار آورد. برای این کار باید سر و گردن و بالا تنه را از سطح برف دور نگه داشته تا نوک کفش ها بهتر به برف گیر کنند.برای انجام بهتر این کار تمرکز ضروری است.

(منبع:فصلنامه کوه/بهار91) - برداشت از وبلاگ انجمن کوهنوردان مهاباد     

                                        من وکوه 

                                                                                       
نوشته شده توسط ALIREZARAJABIRAD در جمعه چهاردهم آذر ۱۳۹۳ ساعت 11:54 | لینک ثابت |

کوهنوردی زمستانی یعنی هنر رنج کشیدن و لذت بردن: 

با توجه  به بارش برف و سرمای  فصل پاییز و شروع تقریبی صعودهای زمستانی که در نوع خود تابحال خوب بوده است و به قول معروف بهار کوهنوردان است لذا برای لذت بردن بیشتر از این فضای خوب  نکاتی چند به ذهن رسید که با توجه به تجارب و مطالعات و با کسب اجازه از دوستان ارجمند تقدیم میگردد باشد تا با رعایت آن ایمنی همراه با سلامت را داشته باشیم.



 

آری کوهنوردی زمستانی هنر است به این سبب که چیدمان داخل کوله و تجهیزات و وسایل و تغذیه و انتخاب همنورد ،زمان رفت و برگشت ، انتخاب محل استقرار ، زمان بندی برنامه ،و دانش استفاده از تجهیزات وبرقراری ارتباط با دیگران و  ... همه هنر است و سختی ناشی از صعود در شرایط سخت و دمای زیر صفر ، برفکوبی سنگین و شب مانی در سرمای استخوانسوز  کوهستان و ... همه رنج است آغشته به گنج ، گنج آن سلامتی و ماندگاری خاطرات خوش صعود است.

اما می توان با توجه به اوصاف ذکر شده هنر آنرا  افزون و رنج آنرا کاهش داد که دراین خصوص :

1-      توصیه می شود در تمام فصول سال بخصوص در زمستان لایه اول و دوم پوشاک اضافه همراهتان باشد چرا که در طی فعالیت، بدن شما تعریق میکند که اثر آن  خیس شدن لباس های زیرین است(لایه اول) و هنگامی که جائی مثل چادر یا جان پناه  مستقر میشویم بدن به طور طبیعی با توجه به اختلاف دمای لباس خیس و پوست بدن ، ناخواسته میل به جابجائی یا بعبارتی خشک کردن لباس خیس دارد و یا میتوان اینگونه تعبیر کرد که لباس خیس گرمای بدن را برای خشک کردن خود با تمام قوا دریافت خواهد کرد که نتیجه آن اینست که ابتدا دمای سطح پوست و سپس دمای مرکزی بدنمان پایین می آید و آثار جانبی آن لرزی است که به یک باره بر تن ما وارد می شود که خود هشداراولیه سرمازدگی است  بنابراین هیچگاه ازهمراه داشتن لباس اضافه و  تعویض آن اجتناب نکنیم گرچه تعویض آن در شرایط دشوار باشد .

۲-      در زمستان و بخصوص شب مانی در جان پناه و پناهگاهها  بهتر است بجای قمقمه ها و بطری های پلاستیکی از قمقمه های آلومینیومی یک جداره استفاده نمائیم که برای خشک کردن لباسهایمان مناسب است بدین صورت که بطری پر از آب را نیم بند می بندیم (2 سانتی متر آن خالی باشد) بر روی شعله میگذاریم پس از جوشیدن آب ، درب را محکم بسته و گتر و لباس و کلاه و دستکش و پوشاک خود را به دور آن پیچیده و خشک می نمائیم ( شاهد بخار شدن رطوبت خواهیم بود ) همچنین میتوان آنرا داخل پوش کفش گذاشت و روی آنرا پوشاند تا رطوبت ناشی از تعریق پا از پوش خشک شود .

3-      در صورتی که کیسه خواب ما ضعیف است میتوان از پوش کیسه خواب که از جنس شمعی یا گرتکس باشد استفاده نمود (ترجیحا گرتکس) که این استفاده دو کاربرد اساسی دارد: نخست پوش دوم  همانند عایق عمل خواهد کرد ، در ثانی مانع کثیف شدن کیسه خواب  می شود تا از شستشوی آن اجتناب نمائیم چرا که با هر بارشستشو از کارائی لایه های داخلی و بیرونی کیسه خواب کاسته می شود و حالت عایق در کاور کیسه و حالت چرب بودن و پف کردن پرهای کیسه خواب های پر از بین خواهد رفت .

4-      چنانچه پیش بینی شما از کیسه خواب همراه اشتباه از آب در آمد و با سرمای بیشتری مواجه شدید یا به یک مصدوم سرما زده مواجه شدید و او را داخل کیسه خواب خواباندید  قمقمقه آب آلومینیومی خود را به شرح بند 1 پر از آب جوش درون کیسه قرار دهید، با این توضیح که آنرا به لباس یا پارچه پیچیده درون کیسه بگذارید  تا به مرور هم شما و هم  لباس ها و پوش کفش و دستکش که داخل کیسه خواب همراه برده اید گرم بماند .

5-      با توجه به اینکه دفع ادراردرزمستان کمی سخت است و بایستی از کیسه خواب گرم جدا شد و ناچارا دل به سرما سپرد توصیه میشود با توجه به مدر(ادرارآور) بودن چایی از مصرف آن خودداری و نبات داغ (آب جوش و نبات)استفاده نمائید که هم بدن را گرم میکند و هم با توجه به طبع گرمی که نبات  دارد باعث سردی طبع ما نمی شود و به تبع آن بیرون روی کمتری را خواهیم داشت (چنانچه افراد دچار بیماری خاصی نباشند ).

6-      بارها شاهد بوده ام که عده ای از دوستان که در برنامه های سنگین همراه با شبمانی زمستانی بوده اند به لحاظ سختی های بیرون روی جهت دستشوئی از مصرف مایعات بخصوص در شب اجتناب میکنند که این امر میتواند آسیب های جدی به بافت های درونی بدن از جمله کلیه ها وارد نماید لذا توصیه میشود دوستان به شرح بند 5 اقدام نموده تا در ادامه صعود یا فرود ، عضلاتی روان داشته باشند ، یادمان باشد بدن ما درصد زیادی از بدن ما از مایعات است  که هر چقدر میزان آن کمتر باشد برای سایر اعضاء بدنمان مشکلاتی را به وجود خواهد آورد که از جمله آنها میتوان به انقباض عضلات بدن بخصوص  پاها اشاره نمود.

7-      در شبمانی ها بخصوص اگر در چادر باشد از یک کیسه نایلونی برای قراردادن کفشها استفاده نمود تا در معرض کولاک و سرمای مستقیم نباشد و البته پوش های آنرا باید جدا کرده و بعد از استفاده در چادر یا جان پناه نظافت کرده و داخل کیسه خواب انداخت . 

8-      چنانچه شخصی دچار یخ زدگی در انگشتان دست و پا شده و قصد کمک به او را دارید قبل از پوشاندن جوراب و دستکش اضافه با " بازدم کردن هوا " کردن در داخل جوراب و دستکش هوای دهان خود را درون آن بدمید تا کمی گرم شود .

9-      در شب مانی ها بارها تجربه کرده ام  که وجود چند برگ روزنامه باطله کم حجم و کم وزن فوق العاده کاربری دارد چه بعنوان سفره اضطراری و چه برای زیر انداز چراغ خوراک پزی و ... که هر گونه رطوبت احتمالی را به راحتی جذب میکند.

10-  داشتن برنامه غذایی مناسب و پر کالری میتواند انرژی لازم برای یک برنامه پر تحرک و انرژی بر را تامین نماید فراموش نکنیم عمده غذای ما باید از کربوهیدراتها باشد که در نان و غلات و برنج و ... است و از غذاهای پر حجم و کم کالری همانند کنسروهای آماده بادمجان و ... خوددداری نمائیم .

11-  از تقلای زیاد و بی مورد در صعود های زمستانی اجتناب کنیم چرا که باعث تعریق بیشتر شده و ممکن است دمای مرکزی بدن به سمت پوست و سپس بصورت تعریق خارج از پوست دفع گردد که نهایتا این تعریق مصرف آب بالایی را می طلبد که عدم مصرف آب که عموما فراموشش میکنیم باعث عوارض دیگری خواهد شد .

12-  در صعود های زمستانی از همراهانی که دچار مشکل سرمازدگی میشوند مستمر سئوال کنیم تا از وضعیت او مطلع شویم و جوابهای لرزان و متفرقه میتواند به ما در شناخت وضعیت موجود کمک نماید (ممکن است مصدوم بارها به زمین بخورد که خود نشانه ایست از ایجاد عارضه که باعث تاری دید می شود و یا مدام سئوال میکنند: پس کی میرسیم که ناشی از یک نوع اضطرار است )

13-  در صعود های زمستانی حداکثر تلاشمان برای تنفس از راه بینی باشد اما با توجه به حجم اکسیژن گیری کم از راه بینی میتوان از دهان هم به صورت غیر مستقیم نفس گرفت که در این صورت نباید مستقیم دهان را باز و نفس را وارد ریه ها کرد و بایستی با بستن جلو دهان هوا را از درون  شال گردن یا دستمال سر تمیز عبور داد تا باعث سرمازدگی لوزه ها و ریه نشود و اگر شال و ... نبود دستانمان را جلو دهانمان حایل کنیم ضمنا در وقت خواب نیست با پارچه صورت خود را بپوشانیم ( تجربه شخصی سال 91 بنده که رکاب زدم و مستقیم از هوا تنفس مسکردم که باعث سرمازدگی ریه  شد و نه تنها زمستان 91حتی یک شب هم نتوانستم شب مانی داشته باشم بلکه تا 6 ماه احساس میکردم به اندازه یک لوبیا گلوی من خشک شده و با سرفه و آب خوردن در شب و نیمه شب آنرا مرطوب نگهدارم تا سرفه نکنم )

14-  در صعود های زمستانی ساعت بند فلزی و گردن بند و ... میتواند از طریق " همرفت " گرمای بدن را گرفته و به بیرون هدایت نماید که ممکنست باعث یخ زدگی موضعی شود که بهتر است اینهارا از خودمان دور نگهداریم .

15-  در صورتی که قصد دارید فلاکس چایی را پر نمایئد برای طولانی شدن نگهداری آب گرم ، ابتدا فلاکس را پر کرده و سپی خالی نموده و مجددا بگذارید جوش بیاید و سپس داخل فلاکس بریزید و اگر چند نفر فلاکس همراه دارید ابندا یک فلاکس را بصورت جمعی مصرف و سپس به سراغ فلاکس های دیگر بروید ( خالی ماندن  بخشی از فلاکس باعث ورود هوا شده و مایع بافی مانده را زود خنک خواهد کرد )

16-  در شب مانی ها بارها شاهد بوده ایم که تجمع ادرار از سوئی و تنبلی در دفع نیمه شب و در سرما باعث شده که خواب خوبی نداشته باشیم لذا توصیه می شود بجای دو یا سه ساعت لولیدن داخل کیسه خواب که عوارض بدی هم دارد سرما را بجان بخریم و یا از بطری ادار مخصوص استفاده نمائیم .  

۱۷- از آویزان کردن وسایل به خود اجتناب کنیم که به وقت زمین خوردن باعث آسیب های جدی خواهد شد بخصوص در زمستان که تثبت شدن بر روی برف و یخ سخت است .

آنچه خدمت شما همنوردان عزیز ارائه گردید ما حصل تجربه ای بود که شخصا یا به واسطه دوستانی چون شما  کسب شده که تقدیم حضورتان گردید و قطعا نمی تواند مستند قلمداد گرددو یا خطایی به آن وارد نباشداما میتواند باعث روان شدن برنامه و لذت بیشتر باشد که قطعا از خصوصیات هر فرد تبعیت میکند .

یادمان نرود : کوهنوردی قمار ندارد که اگر باختی دفعه بعد ببری



اگر حادثه تو را یک بار ببرد برای همیشه برده است !!!

منبع : انجمن پزشکی کوهستان
                                                من وکوه                                                                                                                
نوشته شده توسط ALIREZARAJABIRAD در جمعه چهاردهم آذر ۱۳۹۳ ساعت 11:49 | لینک ثابت |

چگونه بیواک راحتی داشته باشیم؟: 

                              

اگر شما قصد صعود یک دیواره بلند یا پیمایش مسیری طولانی در کوهستان را دارید,  به برنامه ریزی برای یک بیواک نیاز دارید . به طور ساده بیواک یک کمپ غیر تجملاتی در یک محیط روباز که می تواند در میانه مسیر یا جلوتر از آن یا در فرود انجام شود . بیواک ها یا از قبل برنامه ریزی شده اند و یا برنامه ریزی نشده اند.
بیواک برای داشتن یک استارت به موقع
اکثر صعود کنندگان زمانی که قصد یک صعود سرعتی و سبک را دارند , بیواک را برای خودشان برنامه ریزی می کنند . در اکثر کوه های بلند شما باید قبل از طلوع خورشید صعود خود را آغاز کرده و تا قبل از غروب آفتاب به پایین برگردید .

 

لوازم ضروری برای یک بیواک برنامه ریزی شده

اگر شما یک بیواک را برای خودتان برنامه ریزی کرده اید , می توانید ضروریات را با خودتان بردارید و بنابراین شب گرم و راحتی را خواهید داشت . این ضروریات شامل : یک حفاظ سبک ( به عنوان چادر ),  کیسه خواب سبک یا کیسه بیواک , لباس اضافی ( شامل یک کلاه , دستکش , پلار ) , یک چراغ خوراک پزی سبک مثل JetBoil و غذا .

 

 

ضرورت حفاظ  و عایق

یک حفاظ , پناه مورد نیاز در مقابل باران و طوفان را به وجود می آورد و خیلی راحت با باتوم و 4 عدد میخ نصب می شود . بعضی ها ترجیح می دهند که با خودشان یک کیسه بیواک و یک حفاظ سبک و کم حجم یک نفره را حمل کنند . کیسه خواب خوب است اما اگر وزنش زیاد باشد باید یک کیسه خواب نیم تنه را با خود آورد . بعضی ها هم از کوله شان برای عایق کردن پاهایشان استفاده می کنند و سرشان را داخل کیسه خواب قرار می دهند .

 

 

بیواک های برنامه ریزی نشده می توانند مشکل ایجاد کنند

اگر شما در حال صعود یک مسیر طولانی و یا صعود یک قله هستید ممکن است در فرودتان به تاریکی برخورد کنید و مجبور شوید یک شب را در بیرون بگذرانید . این نوع بیواک به دلایل مختلفی اتفاق می افتد : سرعت کم هم طناب , گم کردن مسیر , داشتن تاخیر در استارت کار , در افتادن با طنابی که لاخ شده یا پایین رفته , آسیب دیدگی مثل رگ به رگ شدن قوزک پا .

 

آماده شدن برای یک بیواک برنامه ریزی نشده

این نوع بیواک نمی تواند مشکل بزرگی ایجاد کند اگر شما از همان ابتدا به آن فکر کنید و یک سری لوازم و ابزار ضروری را با خود به همراه داشته باشید . اما اگر شما برای این بیواک تدارکی ندیده باشید آنگاه ممکن است یک شب سخت و عذاب آور را بگذرانید . بیواک در ارتفاعات پایین در تابستان می تواند خیلی خوب و حتی راحت باشد و فقط یک اختلال کوچک در برنامه شما ایجاد کند , اما اگر شما در ارتفاعات بالا در یک طوفان به همراه باران , باد و حتی برف هستید آنگاه بیواک برنامه ریزی نشده می تواند خیلی جدی باشد .

 

به همراه داشتن کیت بقا

هرگز مسیری را که در حال صعود آن هستید مخصوصا اگر در ارتفاعات بالا یا در جایی مثل دره یوسمیتی که دارای دیواره های بلند و مسیر های طولانی است را تخمین نزنید . شما باید برای یک بیواک ممکنه در مسیر تمامی این 10 مورد کیت بقا را به همراه داشته باشید . و رسیدن به این موضوع که حمل این کیت چقدر ضرورت دارد خودش یک فن و لم است .

 

لوازم اصلی برای یک بیواک برنامه ریزی نشده

شامل : شلوار , بلوز آستین بلند , لباس پلار , بلوز و شلوار ضد آب , کلاه معمولی یا کلاه طوفان , هد لایت و باتری های نو , کبریت و فندک و قرص های الکلی برای درست کردن آتش , شکلات های انرژی زا  , آب اضافه و پتوی نجات . و همچنین یک محافظ سبک می تواند در هنگام باران شما را عایق کند . تمامی این لوازم و کیت بقا را داخل کوله تان قرار دهید و هیچگاه چه در فرود و چه در اوضاع دیگر آن را از خود دور نکنید .

 

حالتهایی از یک بیواک برنامه ریزی نشده راحت

 اگر شما مجبور به انجام یک بیواک در مسیرتان شدید از زمانی که هوا تاریک می شود دیگر به صودتان ادامه ندهید در واقع تا زمانی که هوا روشن است توقف کنید مخصوصا اگر روی یک طاقچه هستید , یک نقطه راحت و خشک را برای گذراندن یک شب پیدا کنید . کفش ها و جوراب های خیستان را در آورید و یک جفت جوراب خشک بپوشید البته اگر یک جفت اضافه به همراه دارید ! لباس های گرمتان را بپوشید و لایه محافظی که به همراه دارید در بالای سرتان نصب کنید تا از باد و باران در امان باشید . خودتان را با پتوی نجات بپیچید .  اگر همطنابتان یا همنوردتان سردش است پتوی نجات را به دورش بپیچید در این صورت هر دوی شما گرما تولید می کنید و تا تماشای طلوع خورشید همان جا می مانید .

ترجمه مقاله : بیواک های برنامه ریزی شده و برنامه ریزی نشده در کوهستان

نوشته :Stewart Green

منبع اصلی :http://climbing.about.com/od/staysafeclimbing/a/How-To-Bivouac-In-Comfort.htm

 انجمن پزشکی کوهستان ایران

                                                        من وكوه

نوشته شده توسط ALIREZARAJABIRAD در دوشنبه بیست و ششم آبان ۱۳۹۳ ساعت 15:5 | لینک ثابت |
 

به نظر شما کوهنوردی یعنی...؟: 

 

همه پذیرفته ایم که کوهنوردی یعنی پذیرش خطر...و خود را در حاشیه خطر قرار دادن.
با این تعریف از کوهنوردی یعنی تمام کوهنوردان یا باید بمیرند یا زنده هایی هستند که باید هر لحظه منتظر مرگ باشند و عمر طبیعی را به پایان نحواهند برد ، آیا واقعا این طور است؟ بهتر است تعریف مان را از کوهنوردی تغییر دهیم و بگوییم کوهستان و کوهنوردی خالی از خطر نیست.
در آن صورت نه خطر را مطلق کرده ایم و نه کوهستان را مکانی امن تعریف کرده ایم. حال چگونه باید کوهنوردی کنیم و در عین حال امنیت خود را جدا از حوادث احتمالی تامین کنیم خود هنر و فنی است که به طور اختصار و تیتر وار می توانیم آن را بیان کنیم ولی به دور از اغراق باید گفت همین چند سطر سالیان متمادی تمرین و ممارست و تلاش می طلبد تا تجربه شود.


 



۱- کسانی که تازه به این رشته پیوسته اند باید صبور باشند و پله پله و گام به گام پیش رفته و خود را به سطوح عالیه نزدیک نمایند.

۲- از گروه ها و باشگاه های تخصصی بهره گرفته و کلاسهای آموزشی را به طور دقیق و به دور از مدرک گرایی زی کنند.

۳- به صورت علمی و فنی کوهنوردی کرده و در کسب تجربه از بزرگان کوشا باشند.

۴-  برای کوهنوردی خود برنامه داشته و هدفمند کوهنوردی کنند.

۵-  در اوج قدرت و توانمندی و تجربه باید همواره طلبه بوده و کوه ها را هرگز دست کم نگرفت و در تخمین انرژی و تقسیم آن دستحد پایین را گرفته و ممسک بود.

۶- قله ها هم قوانین و روش صعود مختص به خود را می طلبند و باید با مطالعه و برسی دقیق به صعود آنها اقدام کرد.

۷-  برای صعود قله ها همواره از نظر روحی ، جسمی و فنی باید آمادگی کامل داشت.

۸- برای صعود قله ها باید برنامه و استراتژی از پیش تعیین شده و در حد توان داشت.

۹- هر کس بیشتر از دیگران خود را می شناسد ، هیچ گاه برای صعود قله ای به خود دروغ نگویید.

عمر شما از زمانی شروع می شود كه اختیار سرنوشت خویش را در دست می گیرید...

برداشت از وبلاگ کوهنوردی و حس برتر


                                                                          من وكوه

نوشته شده توسط ALIREZARAJABIRAD در دوشنبه بیست و ششم آبان ۱۳۹۳ ساعت 14:56 | لینک ثابت |
 

پتوی نجات و کاربردهای آن(آموزشي):

http://khmount.ir/UserFiles/news/27-56-large.jpg

انجمن پزشکی کوهستان ایران: این پتو جهت موارد اضطرای ساخته شده و دو منظوره می باشد بدین معنی که شخص را در برابر سرما و گرما حفظ می نماید . اندازه آن در حالت جمع شده به اندازه کف دست می باشد و در ابعاد باز شده 215×150 و 210×160 سانتیمتر است . جنس آن کامپوزیت و کوالیت است . کامپوزیت طبق تعریف انجمن متالوژی آمریکا به ترکیب ماکروسکوپی دو یا چند ماده مجزا که سطح مشخصی بین آنها وجود داشته باشد گفته می شود ...

جزییات:
ضد سرما و گرما  
وزن :50 گرم  
ابعاد باز: 160 در 210 سانتیمتر  
عایق برای سرما و گرما حفظ دمای بدن تا سی درجه سانتیگراد زیر صفر ساخته شده از کامپوزیت و کوالیت  
تکنولوژی انگلستان-ساخت چین  
این پتو ضد سرما ، ضد آب ، ضد باد و ضد آفتاب است . سمت نقره ای آن جهت گرما و سمت طلایی آن جهت سرما استفاده می شود . 95% گرمای بدن را حفظ می کند . مدلی از این نوع پتو وجود دارد که در برابر آتش نیز مقاوم است . پتوی نجات را می توان در برنامه های کوهنوردی ، اسکی ، غارنوردی و...  حتی در مسافرت نیز به همراه داشت .
نحوه استفاده از پتو :
1- پتو را کاملاً باز کنید .
2- حدود 30 سانتی متر آن را زیر پای خود قرار دهید .
3- روی بدن کشیده و از پهلوها زیر بدن قرار دهید و مانند کیسه خواب استفاده نمایید .
 یک همراه ضروری برای همه با تکنولوژی فضائی ( ضد سرما ، ضد اب ، ضد باد ، ضد افتاب )
برداشت از وبلاگ غارنوردی استان کردستان

                                                                من وكوه

نوشته شده توسط ALIREZARAJABIRAD در دوشنبه پنجم آبان ۱۳۹۳ ساعت 10:3 | لینک ثابت |
 

مسنر: ترس در کوهنوردی بخشی از زندگی یک کوهنورد است:

انجمن پزشکی کوهستان ایران: رینهولد مسنر در این هفته وارد هفتاد سالگی شد. به همین مناسبت مصاحبه ای با او در یکی از موزه های کوهستانی وی در بولزانو ایتالیا انجام گرفت. کاخ یا موزه ای که مصاحبه در آن صورت پذیرفته یکی از شش مجموعه موزه های اوست که برای پیوند بین انسان با طبیعت ایجاد شده ، بخصوص کوهستان. مسنر اولین کسی است که اورست را در سال 1978 بدون اکسیژن مکمل صعود کرد ، سپس این شیوه را در مابقی قله های بالای هشت هزارمتری پیاده کرد. درست است که چندین انگشت پای خود را از دست داده اما هیچگاه تیزهوشی خود را از دست نداده است، سریع است و تند خو اما به طرز شگفت آوری به همین میزان ملاطفت دارد. در ادامه گزیده ای از یک گفتگوی طولانی که قسمت به قسمت در فوربز و سایر منابع منتشر خواهد شد، آورده شده است.

جیم کلش : ترس برای شما چه مفهومی دارد؟

رینولد مسنر: بخشی از زندگی است ، هریک از ما از انجام کاری دشوار هراس داریم ، چیزی که خطرناک است . من تنها نیاز به شجاعت دارم زیرا به میزان زیادی ترس در وجود من است ، بویژه از قبل ، موقع رفتن و انجام دادن ترس ازبین خواهد رفت اما زمانیکه انتظار می کشید و دوباره انتظار می کشید، ترس رشد خواهد کرد.

ج.ک.: نظر شما در مورد تجاری شدن اورست طی چند دهه اخیر چیست؟

ر.م.: کوه نوردی سنتی به مرور در حال از بین رفتن است ، تبدیل شده به ورزشی در سالن های سرپوشیده ، روی دیواره های مصنوعی کوچک که هرگز از روی آنها سقوط نخواهی کرد. هر سال آنها پیست(مسیر) صعود به اورست را آماده می کنند. این تجارت است و گردشگری و هیچ ارتباطی به کوه نوردی ندارد. کوه نوردی یعنی اینکه شما خودتان و با مسئولیت خودتان و اطلاع از اینکه ممکن است کشته شوید، راهی شوید. اما حالا اورست شبیه اسکی گردشگری است.

پیست را آماده می کنند، کمک می کنند مردم بالا بروند، کپسولهای اکسیژن را تا زیر قله می چینند، شرپاها طناب نصب می کنند، روی شکاف های یخی پل می زنند و در نقاط شیب دار نردبان نصب می کنند. تا کمپ دوم اورست بیش از یک کیلومتر راه است ، آشپز و خدمه و پادو و کمک رسان آنجا هستند ، زمانیکه به کمپ می رسید آنها کوله پشتی شما را می گیرند ، شما را دعوت به نشستن می کنند ، پوتین های شما را در می آورند و شما را درون کیسه خواب می فرستند، صبح روز بعد راهنماها از راه می رسند و می گویند که وقت بیدار شدن است ، به شما یک سوپ خوشمزه می دهند ، پوتین ها را به پای شما می کنند و کرامپون ها را برایتان می بندند. درست مثل مهد کودک ، اورست رفتن این روزها به این شکل است . خیلی خوب آن را گردشگری فرض کنیم(خنده) اما من هرگز این کار را انجام ندادم اما واقعیتی است که وجود دارد مطمئن باشید طی سالهای آینده تمامی هشت هزارمتری ها به همین نحو آماده خواهند شد.

ج.ک.: توصیه شما برای کوه نوردی جدی چیست ؟

ر.م.: به جایی بروید که دیگران نمی روند، از تجهیزات کمتری استفاده کنید مثل استیوهاوس امریکایی . او به جبهه روپال نانگاپاربات رفت که هیچکس آنرا صعود نکرده بود. او در کوهستانی کم ارتفاع در همجوار این قله هم هوا شد سپس در عرض یک هفته بدون هیچ شانسی برای کمک در مواقع ضروری برنامه خود را اجرا کرد، او تیغه مرکزی قله را صعود کرد و دوباره به پایین برگشت . او یک کوه نورد درجه یک بود، ارزش اولین صعود به اورست ، اولین صعود به آناپورنا و اولین صعود از ال کپ به یک میزان ارزشمند است .

ج. ک.: خطرات کوهستان را با آنچه در موزه خود ساختید مقایسه کنید

ر.م.: خطری که در کوهستان می پذیری واقعیت زندگی یا مرگ است در موزه با ورشکستی یا غیرآن روبرو هستی ، من اینجا نمی توانم بمیرم اما شاید از سفید شدن بیشتر موهایم عصبانی شوم(خنده) مشکلات ساخت موزه ها سیاسی بود. برای مدت طولانی سیاستمداران محلی درک نمی کردند که من برای چه چیزی تلاش می کنم.

ج.ک.: نطق شام سالیانه انجمن کوه نوردان امریکا در 31 ژانویه در نیویورک به چه منظوری است   ؟

ر.م.: من کم و بیش از تاریخ کوه نوردی امریکا اطلاع دارم. آنها در دهه سال 1960 با فعالیت های خود در دره یوسمیت(کالیفرنیا) پیشتاز دیواره نوردی بودند. من از رویال رابینز(پیشتاز صخره نوردی در امریکا) چیزهای زیادی آموختم، امریکایی های زیادی را در هیمالیا و نیز K2 در قراقروم ملاقات کرده ام، رابطه خوبی بین ما وجود داشت بنابراین بارها به امریکا رفتم و برای انجمن کوه نوردان سخنرانی کردم، وقت من حالا کمتر و کمتر می شود بنابراین نمی توانم مثل همیشه مسافرت کنم اما مشتاق دیدن دوباره کوه نوردان امریکایی و بحث با آنها در مورد کوه نوردی و ایراد سخنرانی هستم.

ج.ک.: رابطه شما با آدیداس در دهه سال 1970 وقتیکه کفش کوهپیمایی خود را به اسم شما نامگذاری کردند چه بود؟

ر.م.: این کفش ها ابتکار من بود. من اولین نفری بودم که دریافتم رفتن به کمپ اصلی با کفش های سنگین خسته کننده است . وقتی برای اولین بار دائولاگیری را می خواهید صعود کنید ، یک مسیر دشوار در ارتفاع بالا، به پوتین های بسیار سنگین نیاز دارید ، معمول بود که برای رفتن به تمامی کمپ های اصلی از چنین پوتین هایی استفاده می شد اما دریافتم که این کار دیوانگی است ، برای بسیاری از مسیرها به کفش های سبک تری نیاز داریم . به دیدن اولین صاحب آدیداس رفتم و او گفت بسیار خوب ما این کار را انجام می دهیم ، آن کار را انجام می دهیم و ...(خنده) چند ماه بعد اولین جفت این کفش ها را برایم فرستادند، ما از آنها استفاده کردیم و همینطور باربرها با این کفش ها به کمپ اصلی اورست رفتند. من حتی به صورت سولو تا ارتفاع هفت هزارمتری از این کفش ها استفاده کردم. بعد از آن مشابه آن در کل دنیا تولید شد. آدیداس برای مدتی تولید آن را به فراموشی سپرد اما حالا دوباره فروش آن را افزایش داده.

ج.ک.: مشهور بودن چه حسی دارد؟

ر.م.: من زیاد مشهور نیستم(خنده) در چند کشور مثل ایتالیا، اتریش ، آلمان ، سوئیس و اطراف آلپ شناخته شده هستم . بعضی کوه نوردها در پکن نام مرا می دانند و برخی نیز در امریکا اما واقعن معروف نیستم شهرت من بسیار نسبی است.
 
 
 

منبع:انجمن پزشکی کوهستان ایران                                        من وکوه


 

نوشته شده توسط ALIREZARAJABIRAD در سه شنبه هشتم مهر ۱۳۹۳ ساعت 12:32 | لینک ثابت |
اگر دیابت دارید چگونه کوهنوردی کنید؟
 دیابت یکی از بیماریهای شایع در بین اقشار عمومی جامعه است (در کشور ما 7 تا 10 درصد جامعه یا مبتلا به دیابت هستند و یا در آینده به آن مبتلا خواهند شد)و در بین کوهنوردان نیز افرادی هستند که دیابت دارند ولی بواسطه بیماری دیابت نگرانند که چگونه کوهنوردی کنند. در این مقاله به کوهنوردان مبتلا به دیابت می آموزیم که با وجود ابتلا به بیماری دیابت چگونه به کوهنوردی و ورزش خود بپردازند: وسايل مورد نياز هنگام پرداختن به ورزش کوهنوردی: 1. انسولين مورد نياز و قرص مصرفي براي تمام مدت برنامه کوهنوردی 2. سرنگ هاي تزريق انسولين را همراه خود ببرید 3. در صورتي كه گلوكومتر داريد، لانست (تيغ مخصوص) براي نمونه گيري و نوارهاي آزمايش قند خون 4. نوارهاي آزمايش قند و كتون ادرار 5. قند حبه اي، نبات، بيسكويت و آب ميوه و هر ماده غذایی کربوهیدرات دار براي درمان كاهش احتمالي قند خون 6. ميان وعده هاي مناسب براي چند روز برنامه کوهنوردی (مانند ميوه و ساندويچ كوچك) 7. ساير داروهاي مصرفي
هميشه مقداري انسولين و قرص خود را به صورت اضافي در جاي جداگانه اي همراه داشته باشيد تا در صورت گم کردن ساير وسايل دچار مشكل نشويد. در صورتي كه در طي برنامه های کوهنوردی دچار تهوع و استفراغ (بيماري حركت) مي شويد، از پزشك خود بخواهيد داروي لازم را برايتان تجويز كند. نگهداري و حمل انسولين در برنامه های کوهنوردی:  انسولين را تا يك ماه در دماي طبيعي اتاق مي توان نگهداري كرد، از اين رو در یک برنامه کوهنوردی و عزیمت به ارتفاعات نيازي به نگهداري انسولين در يخچال نيست. در طي برنامه مراقب باشيد كه شيشه انسولين در معرض نور مستقيم آفتاب قرار نگيرد. بهتر است انسولين درتاريكي نگهداري شود.  انسولين در اثر حرارت زياد يا يخ زدن صدمه مي بيند، به همين علت نبايد انسولين در طی برنامه های کوهنوردی یخ بزند و این بیشتر در برنامه های کوهنوردی زمستانه باید مورد توجه قرار گیرد.  در صورت فاسد شدن انسولين، نوع شفاف آن (كريستال)كدر مي شود و نوع شيري رنگ (ان پي اچ) نيز يكنواختي خود را از دست مي دهد و به صورت دانه دانه به ديوارة شيشه مي‏چسبد. اگر انسولين در معرض نور خورشيد قرار گرفته باشد، گاه تغيير رنگ قهوه اي نشان ميدهد كه در اين موارد نبايد از آن استفاده كنيد.  در طي برنامه های کوهنوردی بهتر است انسولين را در كيف کمری خود حمل كنيد نه در کوله پشتی خود که پر از لوازم کوهنوردی می باشد و باید داروهای یک بیمار انسولینی همیشه در دسترس باشد. تغذيه مناسب برای بیماران دیابتی در کوهنوردی:  ورزش کوهنوردی يا افزايش ساير فعاليت ها جسمی طي برنامه های کوهنودری ممكن است باعث كاهش قند خون شود. از سوي ديگر تنش (استرس و هیجان برنامه ها) در در ورزش کوهنوردی و یا هر ورزش هیجان انگیز بیشتر ممكن است باعث افزايش قند خون گردد. در صورت امكان قند خون را با فواصل كمتري وارسي (چك) كنيد.  مقادير زيادي غذاهاي حاوي كربوهيدرات را به صورت بسته بندي در كيف کمری و کوله پشتی خود داشته باشيد به گونه اي كه به راحتي در دسترس باشد. به خاطر داشته باشيد كه هميشه برنامه های کوهنوردی طبق برنامه پيش نمي رود. ممكن است ساعتها در در یک منطقه معطل بمانید(خصوصا در برنامه های زمستانی) يا دچار مشكلات ديگر در طی مسیر شويد، بنابراين هرچه ميان وعده هاي مناسب با خود برداريد كمتر دچار عارضه خواهيد شد.  از مصرف نوشيدني هاي شيرين شده جز در مواقع افت قند خون خودداري كنيد.  در برنامه ها بهتر است از غذاي معمولي استفاده كنيد و سعی نکنید از غذاي ديابتي نماييد زيرا غذاي معمولي اغلب مناسب بوده، در حالي كه غذاي ديابتي ممكن است كربوهيدرات كمي داشته باشد. مراقبت از پاها  با توجه به اینکه پاها مهمترین اندام و عضو کوهنورد در فعالیت های ورزشی کوهنوردی است در صورتي كه خونرساني به پاها خوب بوده و مشكل خاصي نداريد كافي است فقط به صورت روزانه و هر شب در پناهگاه یا چادر پاهايتان را وارسي كنيد. اگر قصد داريد براي ورزش کوهنوردی خود كفش جديدي بخريد، مواضب باشيد كه كاملاٌ راحت و اندازه باشد و قبل از شروع برنامه اصلی آن را امتحان كنيد. از آفتاب سوختگي به ويژه در پا جلوگيري كنيد.
 اگر پاهايتان اختلال خونرساني داشته يا احساس بي حسي داريد علاوه بر رعايت نكات فوق، به خاطر داشته باشيد كه:  اگر پوستتان خشك است از كرم مرطوب كننده استفاده كنيد؛ به پاشنه پاها دقت خاصي داشته باشيد، اگر پاهايتان عرق مي كنند، با دستمال يا پنبه آنها را خشك كنيد، بعد از تماس با آب نيز پاها را خشك نماييد (به ويژه لاي انشگتان را). هر روز پاهايتان را از نظر وجود زخم، تورم يا تغيير رنگ معاينه كنيد. در صورت وجود هر مشكل به پزشك خود اطلاع نماييد(می توانید از مشاوره های پزشکان انجمن پزشکی کوهستان ایران استفاده نمایید). هر تاول كوچك، بريدگي يا خراشيدگي را با ماده ضدعفوني كننده تميز و پانسمان كنيد. سعی کنید پاهایتان در معرض سرمازدگی قرار نگیرد.
 کوهنوردی در مناطق خيلي گرم:  در کوهنوردی به مناطق خيلي گرم بهتر است انسولين در جای خنک نگهداري شود. در این شرایط می توانید از كيسه يخ و يا فلاسك حاوي يخ استفاده نماييد. در اين موارد از تماس مستقيم انسولين با يخ جلوگيري كنيد. مي توانيد شيشه انسولين را از جعبه مقوايي خارج و در يك پارچه مرطوب بپيچيد. در صورت عدم دسترسي به اين وسايل انسولين را در پارچه خيسي گذاشته و با خود حمل كنيد. اما به خاطر داشته باشيد حتي در مناطق کوهستانی خيلي گرم مي توان انسولين را تا شش ماه نگهداري كرد اما ممكن است اثر دارو كاهش يابد كه در اين صورت با اندازه ‏گيري قند خون مي توانيد به اثر انسولين مصرفي پي ببريد.  در آب و هواي خيلي گرم انسولين از محل تزريق سريعتر جذب مي شود، از اين رو باعث افت قند خون مي گردد، بنابراين قند خون خود را به طور مرتب وارسي كنيد. هيچگاه مدت طولاني در آفتاب نمانيد.  دراز كشيدن طولاني در زیر آفتاب ممكن است قند خونتان را بالا ببرد. اگر قند خونتان بالاست، ممكن است با حضور در يك منطقه گرم سريع آب بدن خود را از دست بدهيد. از اين رو حتماٌ مقدار زيادي مايعات غيرشيرين بنوشيد. جهت جلوگيري از آفتاب سوختگي، از كرم هاي ضدآفتاب استفاده نماييد. کوهنوردی در فصل زمستان:  در آب و هواي خيلي سرد، انسولين كندتر جذب مي شود. انرژي مورد استفاده در هنگام لرزيدن در هواي سرد باعث افت قند خون مي شود.  اگر برنامه کوهنوردی در فصل زمستان دارید و اشكال خونرساني يا بي حسي در پا احساس كرديد حتماٌ مراقب يخ زدگي موضعی پاهای خود باشيد. نوارهاي آزمايش قند خون را در دماي مناسب قرار دهيد چرا كه در هواي سرد ممكن است قند خون را به طور كاذب كمتر از معمول نشان دهند. در صعودهای اکسپدیشن:  حضور در تیم های اکسپدیشن مشكل خاصي ايجاد نمي‏نمايد ولی باید در این برنامه ها به دليل تغيير ساعات روز، بايد مصرف انسولين و قرص در صورت لزوم تغيير يابد.  در صورتي كه اختلاف ساعت كشور مقصد با كشور خودمان كمتر از 4 ساعت باشد (از جمله سفر به كشورهاي پاکستان و ترکیه، كشورهاي اروپايي مانند فرانسه، آلمان و...) به تغيير خاصي نياز نيست.  دقت كنيد كه در مسافرت به کشورهای شرق(نپال و هند) روزها كوتاهتر مي شود و مقدار انسولين و كربوهيدرات مورد نياز كاهش مي يابد اما در مسافرت به غرب روزها طولاني تر مي گردد و ممكن است شما به وعده غذاي اضافي و انسولين بيشتري نيازمند باشيد.  اغلب غذاهايي كه در هواپيما در هنگام عزیمت به کشور مقصد داده مي شود كافي است ولي بهتر است چند ميان وعده همراه داشته باشيد تا در صورت تأخير در زمان ارائه غذا، آنها را مصرف نماييد. بيمار شدن حين برنامه های کوهنوردی:  در صورت بروز بيماري حاد ممكن است قند خون افزايش يابد، بنابراين در اين موارد اندازه گيري قند خون ضروري است. اگر بيماري شما 2-1 روز طول كشيده يا همراه با استفراغ و اسهال باشد، ممكن است نيازمند تغيير درمان قبلي يا داروهاي اضافي باشيد. در اين موارد حتماٌ كتون ادرار را نيز (اگر وابسته به انسولين هستيد) بررسي كنيد. در صورت وجود كتون در ادرار، سريع به پزشك خود اطلاع دهید طي دوره بيماري به هيچ وجه نبايد مصرف انسولين يا قرص را قطع نماييد. در صورت وجود بي اشتهايي و يا استفراغ(که میتواند همزمان با حضور در ارتفاعات هم ایجاد شود)، مواد غذايي را به صورت مايعاتي مانند سوپ، آب ميوه، يا شير جايگزين كنيد تا دچار كاهش قندخون نشويد. براي جلوگيري از اتلاف آب بدن مقدار فراواني مايعات بدون قند بنوشيد. رانندگي و ديابت  در مورد رانندگي بيماران ديابتي منعي وجود ندارد اما به منظور حفظ سلامت خودتان و نيز افراد جامعه رعايت نكات زير ضروري است: 1- هنگام دريافت گواهينامه رانندگي، حتماٌ بيماري خود را ذكر كنيد. همچنين در زمان بيمه كردن خودروي خود، طرف قرارداد بيمه را نيز از اين امر مطلع سازيد. 2- بيماران ديابتي وابسته به انسولين نمي توانند به عنوان راننده در مدت زمان های طولانی فعاليت نمايند. 3- مراقبت هاي لازم براي پيشگيري از كاهش قندخون طي رانندگي را رعايت كنيد. 4- بيماران ديابتي درموارد زير نمي توانند رانندگي كنند:  الف) حملات شديد يا مكرر افت قندخون  ب) نداشتن علامتهاي هشدار دهنده افت قند خون  ج) عدم توانايي در درمان سريع افت قندخون يا عدم مراجعه منظم به پزشك جهت كنترل قند خون(در مناطق کوهستانی معمولا پزشک همراه شما نیست)  د) آسيب هاي چشمي ناشي از ديابت مانند كاهش ديد  ه) آسيب شديد عصبي ناشي از ديابت به منظور پيشگيري از افت قندخون در حين برنامه های کوهنوردی، رعايت نكات زير توصيه مي شود: 1. اگر انسولين مصرف مي كنيد قبل از شروع برنامه غذا يا ميان وعده خود را مصرف نماييد و در صورت امكان (در دسترس داشتن گلوكومتر) قند خونتان را بررسي كنيد. 2. در برنامه های کوهنوردی هر دو ساعت توقف كنيد و ميان وعده خود را مصرف نماييد. 3. هيچگاه در زماني كه وضعيت كنترل قندخون تان ثابت نيست به کوهنوردی نپردازید. پس از انجام ورزش يا فعاليت جسمي بيش از معمول كه قندخون پايين مي افتد يا هنگام غروب كه از برنامه بر مي گرديد، نمونه چنين زمان هايي هستند. 4. هيچگاه در برنامه های کوهنوردی عجله نكنيد. 5. هميشه همراه خود مواد غذايي مانند قند، نبات، بيسكويت يا آب ميوه داشته باشيد. 6. هرگاه متوجه نخستين علامتهاي كاهش قندخون شديد، به سرعتبرنامه کوهنوردی خود را  متوقف كنيد و مواد غذايي كافي ميل نماييد تا علامت ها از بين بروند. (حداقل 20 دقيقه بعد يا پس از رسيدن قندخون به بالاي 110 ميلي گرم در دسي ليتر) 8. هيچگاه الكل ننوشيد. مصرف الكل علاوه بر كاهش تمركز در تمام افراد(در برنامه های کوهنوردی خطرناک است)، در فرد ديابتي مي تواند افت شديد قندخون ايجاد نمايد. منبع: انجمن پزشکی کوهستان ایران - دکتر حمید مساعدیان
منبع:سایت باشگاه آزادگان مشهد
                                                  من و کوه
نوشته شده توسط ALIREZARAJABIRAD در جمعه بیست و هشتم شهریور ۱۳۹۳ ساعت 10:10 | لینک ثابت |
علایم حیاتی مصدوم در هنگام بروز حادثه(آموزشی)

از اصول اولیه در برخورد با حوادث در هر شرایطی از جمله حوادث کوهنوردی کنترل علائم حیاتی مصدوم است. در اینجا نحوه کنترل علائم حیاتی مصدوم به اختصار توضیح داده می شود:

1-  درجه هوشیاری:

درجه هوشیاری مصدوم را با تکان دادن ملایم شانه های مصدوم  و صدا کردن او بررسی کنید.

در واقع با تکان دادن شانه های مصدوم سر وگردن او تکان نخورد.


 

 


2-تنفس :

در بررسی تنفس مصدوم به سه مورد زیر توجه کنید:

الف- تعداد تنفس :

برای تعیین تعدادتنفس آن را در مدت یک دقیقه بشمارید در افراد بالای۱۲ سال که در حال استراحت هستند تعداد تنفس طبیعی ۱۲تا۲۰ است. در کودکان یک تا ۱۲ساله بین ۱۵تا۳۰ می باشد. نوزادان تا یک ماهه

در حالت طبیعی بین ۲۵تا۵۰ است.

ب – عمق تنفس:

دقت کنید که تنفس مصدوم  عمیق است یا سطحی .

ج– نظم تنفس :

ببینید آیا پس از یک تنفس عمیق  نفس بیمار قطع میشود. یا نه؟

عمل تنفس شامل دو قسمت دم و بازدم است . شما باید قادر باشید بیمار را از نظر وجود یا عدم وجود تنفس ، عمق و نظم آن بررسی کنید .

افراد بالغ متوسط الجثه به طور طبیعی تقریباً۱۶ بار و کودکان ۳۰-۲۰ بار در دقیقه تنفس می کنند .

جهت بررسی وجود تنفس پس از بازکردن راه هوایی ، گوش خود را به دهان و بینی بیمار نزدیک کنید ، درحالی که به قفسه سینه بیمار نگاه می کنید در این حالت صدای تنفس را می شنوید ، گرمای بازدم را با گونه لمس می کنید و حرکات قفسه سینه را می بینید . به مرور با کسب تجربه می توانید عمق تنفس کافی را حدس بزنید .

سرعت تنفس می تواند با مداخله مرکز تنفسی در مغز به عنوان واکنشی نسبت به برخی عوامل مثلاً در پاسخ به سطوح غیر طبیعی اکسیژن یا دی اکسید کربن در خون ، هیجانات روحی ، ورزش ، سوانح و بیماری ها تغییر کند که معمولاً به صورت افزایش سرعت خواهد بود .

در ضمن ، طبق اراده و میل شخصی نیز می توان عمق و سرعت تنفس را تغییر داد.


3- نبض:

خون‌ به‌ داخل‌ شریان‌ها پمپ‌ می‌شود و موجی‌ از فشار تولید می‌شود (مبحث‌ « قلب‌ و رگهای‌ خونی‌ » را ببینید). در محل‌هایی‌ که‌ شریان‌هادرست‌ زیرسطح‌ پوست‌ قرارمی‌گیرند (مثلاً در داخل‌ مچ‌ دست‌ یا در گردن‌)، می‌توان‌ موج‌ فشار را به‌ صورت‌ نبض‌ لمس‌ کرد.

در بزرگسالان‌، تعداد نبض‌ به‌طور طبیعی‌ ۸۰-۶۰ ضربان‌ در دقیقه‌ است‌. تعداد نبض‌ در کودکان‌ تندتر است‌ و در بزرگسالانی‌ که‌ از آمادگی‌ جسمی‌ بالایی‌ برخوردارند، می‌تواند آهسته‌تر باشد. نبضی‌ که‌ به‌طور غیرطبیعی‌ تند یا کند شده‌ است‌، می‌تواند نشانه‌ای‌ از یک‌ بیماری‌ خاص‌ باشد.

نبض‌ بازویی‌ دو انگشت‌ خود را در سمت‌ داخل‌ بازوی‌ شیرخوار قرار دهید.

محل‌های‌ گرفتن‌ نبض‌ عبارتند از:

گردن‌ (نبض‌ کاروتید) و مچ‌ دست‌ (نبض‌ رادیال‌). در شیرخوران‌، یافتن‌ نبض‌ در بازو (نبض‌ بازویی‌) آسان‌تر است‌.

نبض‌ رادیال‌ سه‌ انگشت‌تان‌ از درست‌ پایین‌تر از چین‌ مچی‌ که‌ در قاعده‌ شست‌ قرار دارد، بگذارید.

برای‌ گرفتن‌ نبض‌، به‌ جای‌ انگشت‌ شست‌ (که‌ خودش‌ نبض‌ دارد) از سایر انگشتان‌ خود استفاده‌ کنید و موضع‌ را به‌ آرامی‌ فشار دهید تا بتوانید نبض‌ را لمس‌ کنید. موارد زیر را ثبت‌ کنید:

- سرعت‌ (تعداد ضربان‌ در دقیقه‌)

- قدرت‌ (ضعیف‌ یا قوی‌)

- ریتم‌ (منظم‌ یا نامنظم‌)

نبض‌ کاروتید دو انگشت‌ خود را در یک‌ طرف‌ گردن‌ قرار دهید.

برای گرفتن نبض نوک دو انگشت بزرگ و نشانه  را باید روی محل نبض قرار دهیم .

رایج ترین نبضی که مورد معاینه قرار می گیرد نبض رادیال است.محل لمس این نبض روی مچ دست درسمت انگشت شست است.

مطمئن ترین نبض برای معاینه مصدوم نبض کاروتید است. محل لمس این نبض روی گـردن و درفرو رفتگی کنار سیب آدم اسـت.

دقت کنید:

هر دو شریان کاروتید را با هم و در یک زمان لمس نکنید و فشار زیادی روی این شریان وارد نیاورید چون ضربان قلب را  مختل می سازد.

4-فشار خون:

فشاری است که دراثر برخورد خون به دیواره رگ ها وارد می شود. فشار خون را به وسیله دستگاهی به نام فشار سنج اندازه می گیریم.

روش عمل:

ابتدا بازو بند را نه خیلی محکم و نه خیلی شل روی بازوی بیمار بسته پس از لمس گردن نبض آرنج در قسمت داخلی گوشی پژشکی را روی آن قرار دهید. پیچ تلمبه دستگاه را ببندید و بازو بند را بین ۱۵۰تا۲۰۰ میلی متر جیوه باز کنید به آرامی باد را خالی و منتظر شنیدن اولین صدا باشید.

در زمان شنیدن اولین صدا عددی را که دستگاه نشان می دهد نشان دهنده فشار سیستولیک یا ماکزیمم است.بتدریج به تخلیه با د دستگاه ادامه دهید وقتی صدا قطع شد عددی مشاهده شده نشان دهنده فشار دیاستولیک یا مینیمم است.

باید بدانید فشار خون را بصورت کسر نشان می دهند. صورت کسر فشار سیستولیک  و مخرج کسر فشار  دیاستولیک است فشار خون سیستولیک طبیعی بزرگسالان بین۱۹۰تا۱۴۰ میلی مترجیوه وفشار خون دیاستولیک طبیعی آنان بین ۶۰تا۹۰ میلی متر جیوه است.

۵-درجه حرارت بدن:

بهترین وسیله برای اندازه گیری درجه حرارت بدن دماسنج است.

ولی اگر دماسنج در اختیار نباشد میتوان پشت یک دست را روئ پیشانی مصدوم و پشت دست دیگر را روی پیشانی خود یا یک فرد سالم قرار داده و اختلاف دما ی احساس شده را با هم مقایسه نمود. درجه حرارت طبیعی بدن بین ۸/۳۶تا ۵/۳۷ درجه سانتیگراداست.

۶-رنگ پوست:

رنگ پوست طبیعی فرد صورتی رنگ است . پوست رنگ پریده در جریان شوک یا غش حمله قلبی خون ریزی و ترس و پوست  کبود در نارسایی قلبی انسداد راه هوایی و بعضی از مسمومیتها دیده می شود. در افراد تیره برای ارزیابی باید از مخاطها مانند  داخل دهان  داخل پلک و بستر ناخنها استفاده کرد.

7-قطر مردمک چشمها:

در افراد سالم و طبیعی قطر مردمک های دو چشم با هم برابر است. و بستگی به میزان نور محیط دارد. یعنی مردمکها با افزایش میزان نو رتنگ و با کاهش نور گشاد میشوند.

تغییر در اندازه مردمک یک یا دو چشم در یک مصدوم یا بیمار بسیار مهم است. مردمک های تنگ غیر طبیعی درمواردی نظیر مسمومیت با مواد مخدر وخونریزی مغزی و مردمک های گشاد غیر طبیعی در مواری نظیر مسمومیت با امفتامین یا کوکائین و مرگ مغزی دیده می شود.

برداشت از سایت پزشکان بدون مرز - گردآوری: دکتر حمید مساعدیان
منبع:هیئت استان                                        من وکوه
نوشته شده توسط ALIREZARAJABIRAD در جمعه بیست و هشتم شهریور ۱۳۹۳ ساعت 10:0 | لینک ثابت |

دلیل گرفتگی گوش در ارتفاع؟

 

دکتر محمد حسن عامری، اظهار کرد: گوش میانی که عامل بروز مشکلات گوش در حین سفر است به شکل حفره‌ای در داخل استخوان گیجگاهی است که نسبت به تغییرات فشار محیط آسیب پذیر است.

وی ادامه داد: گوش میانی از طریق لوله‌ای به نام شیپور استاش به حلق راه پیدا می‌کند. لوله استاش که حالت ارتجاعی دارد در حالت معمول جداره‌هایش روی یکدیگر خوابیده است هنگامی که فشار داخل حلق زیاد باشد این فشار جدار لوله استاش را از هم باز می‌کند و هوا به گوش میانی می‌رسد.

وی افزود: بهترین حالت پرده گوش وقتی است که فشار در دو طرف پرده گوش یعنی فشار داخلی و بیرونی گوش برابر باشد.

عامری تاکید کرد: هر چه از سطح زمین بالاتر بریم فشار هوا کمتر می شود، در نتیجه هنگام صعود به ارتفاع فشار محیط کمتر از فشار گوش میانی می شود که در این حالت گرفتگی گوش احساس می شود.

وی گفت: این گرفتگی با تغییر وضعیت شیپور استاش جبران می شود. باید دقت کرد سرماخوردگی شایع‌ترین عامل بر هم زدن تعادل شیپور استاش است.


 

 

 منبع:هیت استان                       من وکوه

 

نوشته شده توسط ALIREZARAJABIRAD در یکشنبه نهم شهریور ۱۳۹۳ ساعت 22:17 | لینک ثابت |
این رشته ی بسیار سخت و طاقت فرسای ورزشی چند سالی بیش نیست که در دنیای کوهنوردی جای خود را باز کرده است که البته در ابتدا با انتقادهای بسیاری روبرو شد . انتقادهایی که به این ورزش شده این گونه مطرح شده است که پیمایش شیب¬های تند کوهستان در ارتفاع بالا با سرعت زیاد ضربان قلب ورزشکار را بسیار بالا می¬برد که این برای قلب مضر است و همچنین در اثر ارتفاع فرد دچار فشار خون بالا و غلظت خون گردیده که این امر در شرایط فشار منجر به اِدم مغزی یا ریوی (تورم مویرگ¬های مغز و جمع شدن آب در ریه) می¬گردد. اما با اجرای تمرینات مستمر و اصولی که بر مبنای پایه¬های علمی بنا شده است sky Running در سطح دنیا به عنوان یکی از بی¬خطرترین ورزش¬ها شناخته شده است .
 چگونه میتوان بدون خطر به این ورزش مفرح پرداخت ؟

 

-    چنانچه ورزشکار تمرین¬های خاص این رشته¬ی ورزشی را که 6 جلسه تمرین در هفته را که  شامل
دویدن به شکل هوازی
دویدن به شکل اینتروال
دویدن به شکل سرعتی
دویدن به شکل جاگینگ
کار با وزنه به صورت صحیح
پیاده روی
 کوهپیمایی
 کوهنوردی
 صحرانوردی
 حرکات کششی
با انجام حرکتهای مرزشی بالا نه تنها هیچ گونه آسیب و خطری متوجه فرد نخواهد شد بلکه باعث بهبود قلب و عروق نیز می¬گردد و ورزشکار از عضلات بسیار توانمندی برخوردار خواهد شد.
-    اصول و قواعد ورزش اسکای رانینگ چگونه است ؟
همانطور که هر ورزشی اصول و قواعد و ضوابط خود را دارد Sky Running نیز دارای اصول ، قواعد و استانداردهای خود می¬باشد .
اولاً بایستی به منظور حفظ ایمنی حتماً ورزشکار به کفش کوه ساق¬دار، کوله پشتی کوچک، باتوم و کلاه و عینک مجهز باشد.
ثانیاً تمرینات و مسابقات بایستی در ارتفاع بالاتر از 2000 متر از سطح دریا برگزار شود
ثالثاً بایستی مسافت طی شده حدود 10 کیلومتر باشد که دویدن در آن آزاد می¬باشد اما چون شیب مسیر بیشتر از زاویه¬ای است که بتوان دوید بهتر است به صورت قدم کشیده¬ی سریع انجام شود.
تاریخچه مسابقات اسکای رانینگ در ایران  :
-    این ورزش  جدید الورود به ایران بوده و اولین دوره¬ی این مسابقات در ایران در تاریخ 30/3/93 در شهر قدس از توابع استان تهران برگزار گردید .که به صورت تیمی هر تیم پنج ورزشکار توسط فدراسیون کوهنوردی در منطقه¬ای کوهستانی انجام پذیرفت .

به قلم آقای مجتبی محیط از استان خراسان رضوی - انجمن پزشکی کوهستان ایران

من و کوه


 

نوشته شده توسط ALIREZARAJABIRAD در پنجشنبه ششم شهریور ۱۳۹۳ ساعت 23:44 | لینک ثابت |
ویژگی های یک کوهنورد واقعی انجمن پزشکی کوهستان ایران: هر رشته ورزشی علاوه بر پرورش جسم، سعی دارد روح، روان و خلاقیت فرد را در عالیترین شکل خود به منصه ظهور رساند در نتیجه هر ورزشی خصوصیت خاص خود را دارد و مهمترین ویژگی اخلاقی کوهنوردان عبارتند از: - به طبیعت عشق می ورزند و هنر زندگی را در سازگاری با طبیعت می بینند، نه ستیز و جنگ با آن ( هم هوایی نمونه بارز این سازگاری است). - از کندن و سوزاندن گلها، گیاهان و بوته ها پرهیز می کند. - عاشقانه به رسیدن قله می اندیشند اما نه به هرشکلی. در صورت نرسیدن به قله، صعود مجدد را در برنامه ریزی آینده خود قرار می دهند. - شجاعت و احتیاط را با هم دارند و به زنده ماندن و برگشت سالم خود و همنوردان علاقمندند. -رعایت حال همنوردان را می کنند و با آنها صادق هستند. دوست دارند باهم به قله برسند. -از اعتماد به نفس بالایی برخوردارند و روحیه تعاون از خصوصیت بارز آنهاست. -همواره یاریگر حریف خود هستند و دست او را می گیرند و در صورت لزوم حمایتش می کنند. -امیدوار و با شهامت اند همواره قدرت اراده و استقامت خود را افزایش می دهند. - صبر و شکیبایی از صفت بارز آنهاست. با همنوردان تبادل نظر می کنند و به دیگران احترام می گذارند و نظر آنها را محترم می شمارند. منبع: وبلاگ کوهنورد من و كوه
نوشته شده توسط ALIREZARAJABIRAD در یکشنبه دوم شهریور ۱۳۹۳ ساعت 11:53 | لینک ثابت |

مراقبت از پارچه های ضد آب قابل تنفس:

 

انجمن پزشکی کوهستان ایران: در صورت عدم مراقبت از پارچه های ضداب قابل تنفس طول عمر عملکرد لباس کاهش خواهد یافت. جهت حفظ کت و شلوار ضدآب در بهترین حالت ، دو مورد هست که باید مراقبت شوند. این دو مورد مراقبت از لایه خارجی مقاوم به آب بادوام و تمیز نکاه داشتن لباس است. پارچه های ضدآب قابل تنفس از چندین لایه ساخته شده اند، که جهت سادگی کار تنها نیاز داریم که به دو تا از آنها نگاهی بیاندازیم. که از این قرارند: 1) غشا ضد آب  2) لایه مقاوم به آب بادوام (DWR).

غشا ضدآب دقیقا اینگونه عمل می کند. غشایی که نمی گذارد آب از پارچه عبور و به پوست برسد، در حالیکه اجازه می دهد عرق عبور کرده وارد هوا شود. خاصیت ضدآب DWR باعث دفع آب با ایجاد قطره در بیرون از پارچه می شود ، به این ترتیب ورود آب به لایه های بیرونی را متوقف می کند. بدون لایه DWR هم لباس های شما " ضدآب " خواهد بود و بر اثر آب با منشا بیرونی خیس نخواهید شد اما با دفع آب لایه DWR امکان می دهدتمام لایه ها تنفس کنند. اگر لایه ها قادر به تنفس نباشند گرما و عرق حاصل از حرکت در داخل لباس محبوس می شود و تبدیل به مایع می شود. این کار احساس خیسی به شما می دهد و احتمالا بسیار آزار دهنده خواهد بود.


به این علت است که استفاده از محصولات مراقبت از پارچه نظیر مواد ضدآب کننده مجدد و re-conditioning مهم می باشد. گرد و خاک و کثیفی دشمن عمده دیگر پارچه های ضدآب است ، مانند اجتماع زیاد و طولانی مدت روی پارچه ، که قابلیت تنفس را کاهش و رطوبت محبوس شده در داخل را افزایش می دهد. اثر دوم کثیفی سایش است که روی لایه DWR اتفاق می افتد ، به این خاطر است که تمیز نگاهداشتن لباس های ضدآب تا حد امکان ، بسیار مهم است.

نگهداری

به نظر می رسد اکثر افراد لباس های ضدآب کوچک تر را در داخل کیسه یا کوله پشتی شان نگاهداری می کنند و این تا زمانی که محیط تمیز و خشک است خوب می باشد. کت ها را باید در محلی تمیز و خشک، از آویزی آویزان کرد که وزن لباس ها را به طور یکنواخت تری توزیع می کند.

تمیز کردن

تمیز نگاهداشتن محصولات ضدآب حیاتی است چون کثیفی مانع قطره شدن آب و قابلیت تنفس می شود. همیشه کت یا شلوارتان را پس از استفاده تمیز کنید. خیلی ساده ذرات گرد و خاک را بتکانید و در صورت نیاز مقادیر اندک کثیفی را با پارچه ای نمدار تمیز کنید. و اگر کثیفی خشک شده باشد با یک برس نرم تمیز کنید.


تمام انواع تمیز کردن اندکی DWR را سایش خواهد داد چون تمیز کردن عملی ساینده است. اما این کاهش در دفع کنندگی آب در مقابسه با زمانی که کثیفی لباس را بر جای بگذارید کمتر است. مثل همه لباس های دیگر ، محصولات ضدآب هم گاه گاهی بخصوص پس از کثیف شدن زیاد باید شستشو شوند. بهترین کار عمل کردن به دستورالعمل های شستشو و خشک کردن سازنده آن است. اما در مورد آن دسته از افرادی که این دستورالعمل ها را نمی خوانند، هرگز از محصولات شستشوی غیربیولوژیکی استفاده نکنید، چون آنها لایه های DWR را جدا می کنند. اگر برند شستشوی توصیه شده ( معمولاNikwax یا Grangers ) را استفاده نمی کنید از پرک های صابون بیولوژیکی فاقد عطر ، ماده پاک کننده یا نرم کننده استفاده کنید.

راه حل بیولوژیکی و بدون ماده پاک کننده نظیر Nikwax Tech Wash برای حفاظت از پارچه های ضد آب به ویژه لایه های DWR طراحی شده اند که در عین حال کثیفی و آلودگی را از بین می برند ، و بعد در صورت نیاز ماده ضدآب کننده نظیر Nikwax TX Direct Wash استفاده کنید که بعدا از لایه DWR دوباره محافظت خواهد کرد.

ضدآب کردن مجدد


این یک باور غلط جا افتاده است که فکر می کنیم چون لباس دیگر ضدآب نیست پارچه های قابل تنفس را دوباره ضدآب می کنیم. این از نظر فنی درست نیست. اگر ، برای مثال ، اگر هیچ وقت لباس تان را دوباره ضدآب نکنید ، این لباس هنوز هم ضدآب باقی خواهد ماند فقط به طور موثری عمل نخواهد کرد.

سوال مهم این است که هر چند وقت یک بار این گونه لباس ها را باید دوباره ضدآب کرد؟ پاسخ بسیار ساده است. تماما به خودتان بستگی دارد. مشکل این است که لایه DWR تان بسته به میزان کثیفی لباس و میزان استفاده از لباس و ... با سرعت های مختلف از بین خواهد رفت. همچنین قابل ذکر است که اشعه ماورا بنفش خورشید روکش کاری DWR تان را به  مروز از بین خواهد برد. یک قاعده سرانگشتی ساده این است که هر وقت آب از قطره شدن مناسب روی لباس تان باز بماند این زمان ضدآب کردن مجدد است.

نیازی نیست که هر بار که لباس تان را شستشو می دهید آن را ضدآب کنید ، اما اگر آماده رفتن به تعطیلات ، پیاده روی چند روزه و غیره می شوید فکر خوبی است که لباس تان را دوباره ضد آب کنید تا از عملکرد مناسب آن اطمینان حاصل کنید.

ضدآب کننده ها معمولا  به صورت اسپری یا مایع – که در آن شسته شوند – عرضه می شوند. هر چند اسپری سریع تر عمل می کند اما پوشش خوبی را ایجاد نخواهد کرد. بنابر این توصیه می کنیم از ضدآب کننده مایع استفاده کنید چون داخل لباس نفوذ می کند و تمام سطوح را با روکش کاری یکنواخت پوشش خواهد داد.


خلاصه:

بهترین روش مراقبت از لباس ضدآب  و حداکثر استفاده از آنها از این قرار است:

1- نگهداری مناسب

2- تمیز نگاه داشتن آنها

3- ضدآب سازی مجدد در زمان نیاز

نگاهداری مناسب ضدآب های قابل تنفس به طور صحیح به کاهش فرسودگی کمک می کند و آنها را تمیز و خشک حفظ می کند. تمیز کردن حیاتی است چون کثیفی را از بین می برد و امکان تنفس را به لباس می دهد. ضدآب سازی باعث می شود لایه DWR خارجی لباس ها ویژگی دفع کنندگی آب را بازیابی و از قابلیت تنفس شان محافظت شود.

منبع : http://blog.cheaptents.com/breathable-waterproof-fabric-care/

مترجم : فریدون شیرمحمدلی

 انجمن پزشکی کوهستان ایران


 
 هيئت استان خراسان رضوي
                                                                من وكوه

 

 

 

 

نوشته شده توسط ALIREZARAJABIRAD در دوشنبه بیست و هفتم مرداد ۱۳۹۳ ساعت 14:57 | لینک ثابت |

توصیه های «کارگروه پزشکی کوهستان» به جهت فصل «گرما» و «گرمازدگی»

با توجه به موج گرمای شدید حاکم بر کشور ما و افزایش میزان مبتلایان به گرمازدگی در این ایام ، جهت جلوگیری از مشکلات ناشی از این مساله ، که گاهی میتواند بسیار خطیر باشد ؛ توصیه های زیر جهت کلیه علاقمندان به طبیعت و  ورزشهای مربوطه به آگاهی میرسد :

۱-    از انجام فعالیتهای فیزیکی در ساعات اوج گرما ( ۱۱ تا ۱۷ ) ، اکیدا پرهیز نمایید .

۲-    از انجام فعالیت در معرض تابش مستقیم اشعه افتاب جدا خودداری نمایید .

۳-    هر چه فعالیت سنگین تر باشد ، احتمال بروز گرما زدگی بیشتر است . بنابر این از فعالیتهای سنگین حتی در ساعات خنک  روز پرهیز نمایید .

۴-    محیطهایی که رطوبت بالا دارند اگر چه ممکن است دمای زیادی نداشته باشند  ، فرد را مستعد به گرما زدگی میکنند .

۵-    افرادی که مبتلا به بعضی بیماریهای داخلی هستند و یا داروهای خاصی را مصرف میکنند حتما میبایست احتیاط بیشتری به خرج داده و با پزشک خود مشورت نمایند .

۶-    چنانچه مایل به کوهنوردی هستید بهتر است از مسیر هایی استفاده نمایید که : از ارتفاعات بلند تر شروع میشوند ، یا  از  دره ها و کنار رودها گذر میکنند ویا در سایه درختان مسیر طی میشوند .

۷-    میزان متوسط مایعات از دست رفته حدود ۲-۱ لیتر در ساعت است . اگر چه در این ایام فرد ممکن است تا حدود  ۴- ۳ لیتر از آب بدن خود را در هر ساعت  در اثر فعالیت از دست بدهد و به اجبار میبایست این میزان را جایگرین نماید .

۸-    مصرف مایعات کافی اهمیت فوق العاده ای دارد . حجم مایعات مصرفی میبایست متناسب با میزان آب از دست رفته  در ساعت باشد . این میزان بسته به : سطح فعالیت ، ساعت انجام فعالیت ، خصوصیات فیزیکی فرد ووو ، متفاوت است و همانطور که گفته شد میتواند تا حد ۳ لیتر در ساعت برسد .البته چنانکه فردی این میزان مایعات را از دست بدهد ( اگرچه مقداری از آن را جبران نماید ) بیش از یکی دو ساعت قادر به فعالیت نخواهد بود .

۹-    مصرف مایعات میبایست در طول زمان ، هنگام فعالیت و به صورت پیوسته باشد . این تصور که حجم مایع لازم را بعد از ساعتها فعالیت  در هنگام استراحت  جایگرین خواهم کرد کاملا اشتباه است .

۱۰- نکته فوق العاده مهم : مصرف مایعات حاوی املاح مناسب است . استفاده از آب معدنی و یا آب چشمه ها به تنهایی کافی نیست . میبایست همراه انها نمک و مواد قندی نیز مصرف کرد ، خواه به صورت جداگانه یا به صورت محلول . هر لیتر آب مصرفی میبایست حداقل  در حدود ۵۰ گرم قند  و ۱۰ گرم نمک داشته باشد .

۱۱- لزومی ندارد که مصرف مایعات حتما به صورت آب باشد . همه نوع نوشیدنی و یا میوه های پر آب ( مثل هندوانه ) مفید هستند .

۱۲-با توجه به اینکه نمک مصرفی فاقد پتاسیم است ، لازم است که این ماده حیاتی به نحو مناسب به بدن برسد . از منابع خوب این ماده : موز ، گوجه فرنگی و سایرسبزیجات و میوه جات میباشند .

۱۳- علائم گرما زدگی را میتوان به صورت زیر فهرست نمود : ضعف ، بی حالی ، سر درد ، تهوع ، استفراغ ، عدم تعادل ، درد های شکمی ، گرفتگی عضلات ، کاهش هوشیاری ، تشنج ،افت فشار ، شوک و....

۱۴-اگر چه مصرف مایعات اهمیت خیلی زیادی دارد ولی میبایست بر بهداشتی بودن مایعات مصرفی نیز تاکید  زیادی نمود . چون خطر ابتلا به بیماریهای واگیر دار در این شرایط افزایش می یابد.

با آرزوی سلامتی برای همه .

دکتر علیرضا بهپور

                                                         http://khmount.ir/UserFiles/news/93561.jpg

                                                             من وکوه

نوشته شده توسط ALIREZARAJABIRAD در پنجشنبه بیست و سوم مرداد ۱۳۹۳ ساعت 23:17 | لینک ثابت |

هشدار دیوتر در خصوص پاره شدن بند الاستیکی در کوله پشتی های حمل کودک این شرکت:

انجمن پزشکی کوهستان ایران: شرکت دیوتر در خصوص پاره شدن بند الاستیکی پد چانه در اثر نیروی کششی بالا در کوله پشتی های حمل کودک هشدار داد. این شرکت با درج پستی در سایت رسمی خود به ذکر این مشکل جدی در کوله پشتی های حمل کودک تولیدی خود پرداخت. هشدار شرکت دیوتر در خصوص پاره شدن بند الاستیکی پد چانه در اثر نیروی کششی بالا در کوله پشتی های حمل کودک 2 و 3 این شرکت که در سایت دیوتر اطلاع رسانی شده است. با تشکر از آقای علی نداف پور - سرپرست گروه کوهنوردی و سنگنوردی شهرداری اصفهان برای ارسال خبرhttp://khmount.ir/UserFiles/news/125x200_5490_kidcomfort2_5560_14.jpg

                                                                  من و کوه

                                              

 

نوشته شده توسط ALIREZARAJABIRAD در پنجشنبه بیست و سوم مرداد ۱۳۹۳ ساعت 23:14 | لینک ثابت |

انجمن پزشکی کوهستان ایران: برخی کوهنوردان در هنگام فعالیت کوهنوردی بسیار تعریق می کنند و همیشه این سوال برایشان وجود دارد که چرا تعریق زیادی دارند و از این تعریق همیشه کلافه اند. میزان عرقی که یک نفر از خود پس می‌دهد، بستگی به عواملی دارد، مانند:

- اندازه جثه او
- میزان آمادگی بدنی‌اش
- و میزان آب ذخیره شده در بدن یا اصلاحا میزان هیدراته بودن او.

 
 

 

 


بدن هر انسان حدود سه میلیون غده عرق دارد، بیشترین تراکم این غدد در کف دست‌هاست.
یک انسان در حال فعالیت شدید در گرما، به طور متوسط هر ساعت بین ۰٫۷ تا ۱٫۵ لیتر آب به صورت عرق از دست می‌دهد.
از نظر تئوریک اگر کسی را پیوسته در حال ورزش یا فعالیت نگه داریم و مدام آب به او برسانیم، عرق کردن او می‌تواند همیشه ادامه پیدا کند.

حداکثر میزان عرق یک انسان فعال عادی، ۱٫۵ تا ۱٫۸ لیتر در ساعت است، اما یک ورزشکار رقابت ورزشی سه‌گانه می‌تواند در همین زمان ۴ لیتر عرق کند. مثلا بررسی‌ها نشان داده‌اند که در حین یک مسابقه سه‌گانه که متشکل از یک دوی ماراتون، ۲٫۴ مایل شنا و ۱۱۲ مایل دوچرخه‌سواری است، یک ورزشکار ۱۵ لیتر عرق می‌کند!
البته در حین ورزش، زمانی که ما ۳ تا ۵ درصد وزن خود را از دست دادیم، روند عرق کردن تا حدی کند می‌شود.
اگر شما گرسنه باشید، بدن سوخت و سازش را پایین می‌آورد و کمتر کالری مصرف می‌کند، اما وقتی بدن شما کم‌آب باشد، این کم‌آبی باعث متوقف کردن یا کند کردن عرق‌ریزش شما نمی‌شود. در واقع تا زمانی که هیپوتالاموس به اعصاب کنترل‌کننده عرقع پیام عصبی می‌فرستد، عرق کردن ادامه یابد، آخر هیپوتالاموس مرکز کنترل دمای بدن است.




حالا سؤال اینجاست که چه پیش می‌آید، اگر بدن ما عرق نکند؟
حوادث خیلی وحشتاک! اگر دمای بدن از حد مشخصی بالاتر برود، پروتئین‌های بدن شروع به تجزیه شدن یا اصلاحا دناتوره شدن می‌کنند، غشای سلول‌ها از هم می‌پاشد و هر آنچه در داخل سلول‌هاست، به بیرون راه پیدا می‌کند. باکتری‌های داخل روده‌ها به خون راه پیدا می‌کنند و بدن دچار شوک می‌شود.
کل روند ترشح عرق برای این صورت می‌گیرد که بدن ما خنک نگاه داشته شود.
 
من حس می‌کنم که به طور متوسط بیش از دیگران عرق می‌کنم، آیا بیماری خاصی دارم؟

ممکن است شما تنها بعد از پنج دقیقه ورزش متوسط خیس عرق شوید، در حالی که دوستتان هیچ تظاهری ار عرق کردن نباشد. بعضی از افراد بیشتر از دیگران عرق می‌کنند که به این حالت هایپرهیدروز گفته می‌شود.
کلا  نباید زیاد هم نگران باشید، عرق کردن زیاد در گرما، معمولا ناشی از بیماری خاصی نیست و به صورت ذاتی برخی‌ها بیشتر از دیگران عرق می‌کنند. اما در برخی از موارد عرق‌ریزش زیاد ناشی از بیماری‌ها خاصی مثل بیماری‌‌های غده تیروئید، دیابت یا عفونت است. البته افرادی که اضافه وزن دارند یا از آمادگی بدنی خارج شده‌اند، هم بیشتر عرق می‌کنند.
اما اگر حرارت ملایم باشد، شما عصبی نباشید، تب نداشته باشید و مثلا در حین تماشای یک فیلم عرق زیاد کنید، این را دیگر باید پیگیری کنید.
در ادامه به صورت کامل‌تری توضیح می‌دهم که چه زمانی باید عرق‌ریزش را پیگیری کنید.
 
چیز دیگری که باید به آن توجه کنید این است که عرق‌ریزش شما موضعی است، یا عرق از همه بدنتان بیرون می‌زند.
در یک تا سه درصد مردم، عرق‌ریزش بیش از حد از یک نقطه خاص بدن دیده می‌شود، مثلا آنها دچار عرق‌ریزش زیاد از زیربغل، کشاله ران، سر، صورت، کف دست و کف پا هستند.
این حالت نشان یک بیماری خاص نیست، فقط ناراحت‌کننده است و اصلاحا به آن primary focal hyperhidrosis می‌گویند.


علت این حالت، را اختلال کارکرد جزئی سیستم عصبی می‌دانند. همان طور که گفتیم از نظر پزشکی این عرق‌ریزش موضعی خطری برایتان ندارد، اما می‌تواند کیفیت زندگی شما را برهم بزند.
در مقابل عرق‌ریزش موضعی، حالتی داریم که در آن شخص دچار عرق‌ریزش بیش از حد از همه بدن است. همان طور که اشاره کردم بیشتر این موارد این موارد نشاندهنده بیماری خاصی نستند، اما در تعداد محدودی یک بیماری در کار است.
در اینجا من فهرستی از تعدادی از بیماری‌ها و حالاتی را که می‌توانند منجر به عرق‌ریزش زیاد شوند، می‌آورم:
- یائسگی
- حاملگی
- بیماری‌ها تیروئید
- دیابت
- الکلسیم
- بیماری‌های عفونی مثل سل
- پارکینسون
- آرتریت روماتوئید
- نارسایی قلبی
- سرطان‌های مثل لوسمی و لنفوم
- اضطراب
- داروهایی مثل داروهای روانپزشکی، داروهای فشار خون، آنتی‌بیوتیک‌ها و مکمل‌ها


در هر کدام از این بیماری‌ها مسلما، عرق کردن بیش از حد تنها علامت بیماری نیست و شما نباید به صرف عرق‌ریزش زیاد نگران باشید که یکی از این بیماری‌ها را دارید.
مربی سابق تیم ملی فوتبال اسپانیا - کاماچو - که حین مسابقات فوتبال بدجور عرق می‌کرد!

به صورت خلاصه در چه مواردی باید عرق‌ریزش زیاد را جدی‌تر بگیریم؟

- عرق‌ریزش زیاد در حین شب: مثلا شما برخیزید و ببینید بستر و بالشتان غرق عرق شده
- عرق‌ریزش از کل بدن و نه فقط از نواحی شایع عرق مثل سر  صورت، زیربغل، کشاله و کف دست و پا
- عرق‌ریزش به صورت نامتقارن در یک نیمه بدن
- تغییر ناگهانی در عرق کردن، یعنی شمایی که قبلا زیاد عرق نمی‌کردید، یک دفعه زیاد عرق کنید. یا شروع عرق‌ریزش زیاد در میانسالی و پیری.
- تغییر میزان عرق‌ریزش بعد از تغییر داروی مصرفی
- عرق‌ریزش با علایم دیگر مثل خستگی، بی‌خوابی، تشنگی زیاد، افزایش ادرار یا سرفه.

اما همان طور که گفتیم حتی اگر هیچ بیماری خاصی هم مطرح نباشد، خود عرق کردن زیاد، در صورتی که کیفیت زندگی شما را بر هم بزند، باید درمان شود.

اینجا است که می‌رسیم به داروها و درمان‌هایی برای کم کردن عرق‌ریزش:
- رایج‌ترین داروهایی که بدون نسخه هم استفاده می‌شوند اسپری‌ها و لوسیون‌هایی هستند که به صورت موضعی استفاده می‌شوند و حاوی کلرید آلومینیوم هستند. معمولا برای دیدن اثر مثبت آنها باید ۳ تا ۵ روز صبر کرد. ممکن است در برخی از موارد این درمان‌های موضوعی، باعث التهاب پوست شوند.
- شیوه‌ای موسوم به Iontophoresis که در آن با جریان الکتریکی با شدت کم، به صورت موقت غدد عرق را غیرفعال می‌کنند.
- داروهای آنتی کولینرژیک مثل اکسی‌بوتینین، گلایکوپیرولات، پروپانتلین، بنزتروپین.
- بوتوکس: از تزریق بوتوکس هم می‌شود استفاده کرد.
- جراحی: قطع اعصاب دخیل در عرق‌ریزش مثلا با شیوه endoscopic thoracic sympathectomy.
بدیهی است که در مواردی که یک بیماری مثل بیماری تیروئید، بیماری عفونی یا دیابت مطرح باشد، درمان عرق‌ریزش زیاد، درمان بیماری اصلی است و نه درمان علامتی.

منابع: سلامت نیوز - انجمن پزشکی کوهستان ایران-هیئت استان
                                                                  من وکوه

 

نوشته شده توسط ALIREZARAJABIRAD در جمعه بیستم تیر ۱۳۹۳ ساعت 14:34 | لینک ثابت |

هم هوایی چیست و چگونه با هم هوایی بهتر به ارتفاعات صعود کنیم؟

انجمن پزشکی کوهستان ایران: عملا در ارتفاعات کمتر از 2500 متر از سطح دریا نگرانی از بابت ارتفاع وجود ندارد، چرا که بیماری ارتفاع بندرت در این ارتفاع یا کمتر از آن اتفاق می افتد. تغییرات عملکردی بدن در حالت طبیعی برای فردی که به ارتفاع می رود به شرح ذیل است:

    نفس نفس زدن (نفس های سریع تر، عمیق تر یا هر دو)
    کم آوردن نفس هنگام تقلا
    تغییر الگوی تنفس در شب هنگام
    بیدار شدن های متوالی در طول شب
    افزایش دفع ادرار

 با ارتفاع گرفتن در جو، از فشار هوا کم می شود و به همین دلیل هر نفس حاوی تعداد کمتر و کمتری از مولکول های اکسیژن خواهد بود (البته نسبت اکسیژن همچنان ثابت و حدود 21 درصد باقی می ماند). بنابراین بدن برای کسب اکسیژن لازم بایستی بیشتر تلاش کند که این تلاش خود را به شکل تنفس سریع تر و عمیق تر نشان می دهد. این موضوع مخصوصا هنگام انجام کارهایی مثل گام برداشتن، بیشتر نمایان می شود. بطور طبیعی بدن هنگام هر تلاشی، نفس کم می آورد و با استراحت این تنگی نفس سریعا رفع می گردد. قابلیت افزایش در تنفس موضوعی بحرانی است و به همین دلیل پرهیز از هر عامل کاهنده تنفس (مثل الکل یا برخی داروها) از اهمیت خاصی برخوردار است.
 
در ارتفاعات زیاد، رسیدن مقدار اکسیژن خون به سطح طبیعی، با افزایش تنفس مسیر نخواهد شد. تداوم در افزایش تنفس باعث می شود سطح دی اکسیدکربن (که محصول زائد ناشی از اعمال حیاتی بدن بوده و توسط ریه ها دفع می شود) در خون کاهش یابد.

 
میزان دی اکسیدکربن در خون برای مغز علامت مهمی در نحوه تنفس است. وقتی مقدار آن کم شود سرعت تنفس کاهش می یابد. کمبود اکسیژن علامت ضعیف تری است و به عنوان سوپاپ اطمینان و در مواقع بحرانی عمل می کند. در زمان بیداری، به دلیل وجود اراده، مشکلی در تنفس وجود ندارد ولی در شب هنگام الگوی عجیبی در تنفس رخ می دهد که نتیجه ایجاد تعادل در کشاکش این دو عملگر تنفسی است. در تنفس دوره ای ابتدا تنفس عادی است اما به تدریج آهسته و کند می شود، تا وقتی که موقتا قطع شده و سپس با تنف سهای سریع بازیافت می گردد. قطع تنفس ممکن است بین 10 تا 15 ثانیه بطول انجامد. تنفس دوره ای فرایندی است طبیعی و ارتفاع زدگی (یا بیماری حاد ارتفاع) محسوب نشده و به مرور با هم هوایی بهتر می شود، ولی معمولا تا هنگام فرود از بین نمی رود. تنفس دوره ای می تواند در افراد ذیل نگرانی زیادی تولید کند:

1- در فردی که هنگام قطع تنفس از خواب بیدار شود که متوجه این قطع تنفس می شود

2- در فردی که پس از قطع تنفس و در مرحله بازیافت و تنفس سریع از خواب بیدار شود فکر خواهد کرد نفس کم آورده و به ورم ریوی (HAPE) دچار شده است.

3- در فردی که از خواب بیدار می شود و متوجه قطع تنفس همنوردش می شود.
 
در دو مورد اول، پس از چند لحظه تحمل، تنفس عادی برقرار می شود. در مورد آخر همنورد بالاخره نفس خواهد کشید و تنفس دوره ای وی تا هنگامی که از خواب بیدار شود، ادامه خواهد داشت. درصورتیکه علائم تنفس دوره ای، آزاردهنده بود ممکن است دارویی به نام استازولامید مفید واقع شود. در طول هم هوایی، تغییرات زیادی در تعادل شیمیایی مایعات بدن رخ می دهد. وقتی مرکز خونسازی بدن، غلظت خون را تشخیص می دهد، دست از کار کشیده و استراحت می کند و به این ترتیب خون غلیطتر می شود، چراکه کلیه ها به علت پدیده پُراِدراری ارتفاع کماکان مشغول دفع آب بدن هستند.
 
مشخص نیست به چه دلیل این مرکز از کار می افتد، ولی به هر حال نتیجه آن افزایش غلظت خون است. احتمالا به دلیل افزایش تعداد گلبولهای قرمز تا حدی قابلیت اکسیژن گیری خون بهتر شود. همچنین در جهت عدم شکل گیری َوَرم (اِدِم) عمل می کند. پرادراری در ارتفاع، طبیعی است و در غیر این صورت، بدن یا دچار کم آبی و یا به خوبی هم هوا شده است.

انجمن پزشکی کوهستان ایران
مطلب از سایت کوهستان
ارتفاع |تنفس |ارتفاعات | دی اکسیدکربن

 
                                                  من وكوه

 

 

 

 

 

نوشته شده توسط ALIREZARAJABIRAD در دوشنبه شانزدهم تیر ۱۳۹۳ ساعت 16:20 | لینک ثابت |
 
business articles